
به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، در صد و یازدهمین شب از این پیمان، رشت نه یک شهر، که یک «عزاخانه» بزرگ بود. چراغهای شهر در کنار شمعهای سوخته و اشکهای جاری، تابلویی از ارادت را ترسیم کردند. صدای ضربات سینه، ضربآهنگی بود برای بیداری قلبهایی که در مسیر حقیقت، تشنهی یک جرعه وفا بودند.
منبع : خبرگزاری دانشجو

















































