داروی ایرانی یا درمان از جیب خودت / آیا اظهارات رئیس سازمان غذاودارو عملی می‌شود؟

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری دانشجو، اظهارات اخیر رئیس سازمان غذا و دارو درباره حذف حمایت‌های ارزی و بیمه‌ای از داروهای خارجی در صورت وجود نمونه داخلی، بار دیگر سیاست‌های احتمالی دارویی در رابطه با حذف حمایت های بیمه ای از داروهای خارجی را به کانون انتقادات بیماران، کارشناسان و نمایندگان مجلس کشانده است؛ این سیاست اگر حقیقت داشته باشد، به‌زعم منتقدان، بیش از آنکه ناظر بر حمایت از تولید داخل باشد، فشار مستقیم بر بیماران، به‌ویژه بیماران خاص، وارد می‌کند.

رئیس سازمان غذا و دارو به‌صراحت اعلام کرده است: «وقتی داروی ایرانی موجود داریم، داروی خارجی شامل حمایت‌های ارزی و بیمه‌ای نخواهد بود و هر بیماری که تمایل به مصرف داروی خارجی دارد، باید هزینه آن را شخصاً پرداخت کند.» موضعی که عملاً به معنای محدود شدن حق انتخاب درمان برای بیماران و افزایش پرداخت از جیب آنان است.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که تنها ساعاتی پیش از آن، وزیر بهداشت در مصاحبه‌ای تأکید کرده بود که «فعلاً ارز ترجیحی دارو حذف نمی‌شود». با این حال، بررسی لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که خبری از ارز ترجیحی دارو در بخش سلامت نیست؛ تناقضی آشکار که ابهامات جدی درباره آینده تأمین دارو ایجاد کرده است.

انجمن‌های بیماران خاص، از جمله بیماران هموفیلی و سرطانی، هشدار می‌دهند که بخش قابل‌توجهی از داروهای حیاتی این بیماران یا تولید داخلی ندارند یا به دلیل تحریم‌ها و کمبود ارز، ماه‌هاست وارد کشور نشده‌اند. به گفته این انجمن‌ها، تصمیمات شتاب‌زده در حوزه حمایت ارزی و بیمه‌ای می‌تواند جان بیماران را مستقیماً به خطر بیندازد.

در همین راستا، برخی نمایندگان مجلس نیز نسبت به اجبار بیماران به مصرف داروی داخلی واکنش نشان داده‌اند. آن‌ها تأکید دارند که تحمیل یک نسخه درمانی واحد، بدون در نظر گرفتن شرایط جسمی بیماران و نظر پزشک معالج، مغایر با اصول قانون اساسی و اخلاق پزشکی است. این دست از منتقدان می‌گویند: حتی در صورت تأیید داروی داخلی، بدن برخی بیماران ممکن است به آن پاسخ مناسب ندهد و تغییر اجباری دارو، ریسک درمان را افزایش دهد.

محمد جمالیان، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، با اشاره به وضعیت بیماران خاص تصریح کرده است: «اکثر داروهای بیماران خاص وارداتی هستند. در مورد انسولین، اگرچه تولید داخلی آن طی سال‌های گذشته انجام شده و حتی نوع مدادی آن نیز تأییدیه اثربخشی گرفته است، اما وجود نمونه‌های خارجی باعث شده بسیاری از بیماران تمایلی به مصرف نوع ایرانی نداشته باشند.» اظهاراتی که نشان می‌دهد مسئله دارو، صرفاً تولید یا واردات نیست، بلکه اعتماد بیماران و حق انتخاب درمان نیز نقش تعیین‌کننده دارد.