
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، فوتبال همیشه دو روی سکه دارد؛ برد و باخت. شکست معمولاً مقدمهای برای اصلاح اشتباهات و بازگشت قدرتمندتر است. در چنین شرایطی کارشناسان از ضعف تاکتیکی میگویند، از اشکال در چینش یا تعویضهای دیرهنگام. مربی میتواند با تغییر سیستم یا جابهجایی بازیکنان روند بازی را عوض کند و بازیکنان هم با تمرکز بیشتر، کاستیها را جبران کنند.
اما آنچه پرسپولیس مقابل خیبر ارائه داد، فراتر از یک شکست معمولی بود. تیمی که تنها نام یک مدعی را یدک میکشید، در زمین نشانی از اصول ابتدایی فوتبال نداشت. خط دفاع در سادهترین وظایف خود متزلزل بود، هافبکها نه در بازیسازی سهمی داشتند و نه در تخریب حملات حریف، و مهاجمان نیز بیشتر نظارهگر بودند تا عنصر تأثیرگذار.
زمانی که توپ در اختیار پرسپولیس قرار میگرفت، برنامه مشخصی برای خلق موقعیت دیده نمیشد؛ نه حرکتی ترکیبی، نه تغییر ریتمی و نه طرحی برای رسیدن به دروازه. در زمان از دست دادن توپ هم خبری از پرس مؤثر، دفاع منطقهای یا انسجام تیمی نبود. گویی مجموعهای از بازیکنان کنار هم قرار گرفته بودند، بیآنکه به عنوان یک تیم عمل کنند.
شاید بهترین تشبیه، داوری یک مسابقه آشپزی باشد که در آن هیچ غذایی پخته نشده است. وقتی اثری از طعم و هنر آشپزی وجود ندارد، داور بر چه اساسی باید قضاوت کند؟ در این مسابقه نیز پرسپولیس چیزی ارائه نداد که بتوان آن را در چارچوب تحلیل فنی سنجید. این نه صرفاً یک باخت، که نمایشی تهی از هویت فوتبالی بود.
انتهای پیام/
منبع : خبرگزاری دانشجو

















































