کشف ابرهای نمکی در جو یک سیاره فراخورشیدی بزرگ برای اولین بار

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - دفتر مطبوعاتی دانشگاه نورث وسترن با اعلام شناسایی ابرهای نمکی غیرمعمول در جو سیاره فراخورشیدی صورتی GJ504b توضیح داد که وجود این ابرها چندین پدیده غیرمعمول را که قبلاً در طیف نوری این سیاره مشاهده شده بود، تبیین می کند.

آنیش بابوراج، محقق این دانشگاه، گفت: ما سعی کردیم داده‌های رصدی را با استفاده از یک مدل کامپیوتری از سیاره که احتمال وجود ابرها در جو آن را در نظر می‌گیرد، شبیه‌سازی کنیم. پس از آزمایش سه سناریوی مختلف، مدلی که فرض می‌کند ابرها از نمک تشکیل شده‌اند، بهترین تطابق را با داده‌های واقعی ارائه داد و توضیح فیزیکی قابل قبولی برای ویژگی‌های غیرمعمول GJ504b ارائه داد.

دانشمندان این کشف را با تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری شده توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب هنگام مشاهده سیاره GJ504b، که تقریباً ۵۴ سال نوری از زمین فاصله دارد، انجام دادند. این سیاره به دلیل طیف جوی غیرمعمول و دمای نسبتاً پایین در مقایسه با سیارات مشابه که به حدود -۲۳۸ درجه سانتیگراد می‌رسد، مدت‌هاست که توجه محققان را به خود جلب کرده است.

ماهیت منحصر به فرد این سیاره که آن را به یکی از سردترین سیارات فراخورشیدی غول‌پیکر شناخته شده تبدیل کرده است، مشاهده آن را با استفاده از رصدخانه‌های زمینی و فضایی که قبلاً در دسترس بودند، دشوار می‌کرد. با این حال، این چالش با پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب در اواخر سال ۲۰۲۱، به لطف توانایی برتر آن در تشخیص تابش مادون قرمز ساطع شده از جو سیاره، کاهش یافت.

داده‌ها و تصاویر گرفته شده توسط این تلسکوپ به دانشمندان کمک کرد تا ترکیب شیمیایی جو سیاره را تعیین کنند و همچنین تخمین‌های مربوط به سن و جرم آن را اصلاح کنند. نتایج نشان داد که جو آن از مخلوطی از بخار آب، متان، مونوکسید کربن و آمونیاک، همراه با سایر مولکول‌ها و ابرهای منحصر به فرد متشکل از بخار کلرید پتاسیم، سولفید روی و نمک‌های معدنی مختلف تشکیل شده است.

این مطالعه همچنین نشان داد که این سیاره بین ۲.۵ تا ۴ میلیارد سال قدمت دارد که آن را از نظر سنی مشابه زمین و چندین جسم دیگر در منظومه شمسی می‌کند. علاوه بر این، جرم آن ۲۴ تا ۲۵ برابر مشتری تعیین شد، مقداری کمی بالاتر از تخمین‌های قبلی. این موضوع آن را در دسته اجرام انتقالی بین غول‌های گازی و کوتوله‌های قهوه‌ای قرار می‌دهد که گاهی اوقات به عنوان "ستارگان ناکام" شناخته می‌شوند و اهمیت علمی آن را افزایش می‌دهد و آن را به هدفی امیدوارکننده برای تحقیقات آینده تبدیل می‌کند.

منبع: TASS