روز موعود فرارسید. دوست و همکلاسی قدیمیام در کافهای تازهتأسیس انتظارم را میکشید. بعد از حالواحوال مرسوم، ناچار و یکباره حرف به اوضاع سخت اقتصادی و معیشتی روز کشید. از تورم و بیکاری لجامگسیخته گفتیم، از جنگ و چیزهای دیگر. دوست عزیزمان برای توضیح وضع موجود، با مکث به دوردستها نگاهی انداخت و در تحلیل شرایط همیشه بحرانی کشور گفت: «نمیگذارند ما پیشرفت کنیم.» بیآنکه منتظر بماند تا بپرسم چرا، باز تأملی کرد، تاریخ پرفرازونشیب ایران را در ذهن ورق زد و گفت: «ما همهچیز داریم.» اینبار نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و پرسیدم: «مثلاً چه چیز؟» دوست عزیز با اطمینان تمام جواب داد: «ما کشور ۴ فصلی هستیم، بزرگترین منابع نفت و گاز را داریم، تاریخ فلان و فلان را داریم و در منطقه فوقاستراتژیکی هستیم و…»
من که از این تحلیل تقلیلگرایانه و تکراری تعجب نکرده بودم، همچنان ساکت ماندم. اصلاً تصمیم گرفته بودم سنت حسنه گوش کردن را جایگزین عادت ناپسند حرافی و گزافهگویی کنم. این نوع تحلیل، که صدالبته از میهندوستی و علاقه هموطنان برمیخیزد، قابل احترام است، اما همهمان مثل نواری ضبطشده آن را در جیب داریم تا با آن ناکامیهای خودمان را توجیه کنیم. همانطور که همچنان «داییجان ناپلئون»وار بیشتر مصائب و مشکلات را به انگلیس نسبت میدهیم، حسادت و تنگنظری کشورها را هم دلیل بحرانها میدانیم. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































