به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، بر اساس آخرین گزارش مرکز آمار ایران، تورم نقطه‌به‌نقطه در مهرماه ۱۴۰۵ به ۸۸.۷ درصد رسیده است؛ یعنی خانوارها برای خرید مجموعه یکسانی از کالا‌ها و خدمات نسبت به مهر سال گذشته، به‌طور متوسط ۸۸.۷ درصد بیشتر هزینه می‌کنند. تورم ماهانه نیز ۴.۴ درصد و تورم سالانه ۷۶.۸ درصد بوده است.
در چنین شرایطی، پیش‌بینی افزایش متوسط ۳۵ درصدی حقوق کارکنان در ضوابط مالی بودجه ۱۴۰۶، یک پرسش جدی درباره آینده قدرت خرید حقوق‌بگیران ایجاد می‌کند. فاصله میان تورم نقطه‌به‌نقطه مهرماه و افزایش حقوق پیشنهادی، ۵۳.۷ واحد درصد است.
برای درک بهتر این شکاف، اگر فرض کنیم سطح قیمت‌ها در یک سال ۸۸.۷ درصد افزایش یابد و حقوق تنها ۳۵ درصد رشد کند، قدرت خرید حقوق‌بگیران با سقوطی حدود ۲۸.۵ درصدی مواجه خواهد شد. به بیان ساده، افزایش ۳۵ درصدی حقوق به معنای جبران حتی نیمی از رشد هزینه‌های زندگی نیست. افزایش دستمزد انگلستان و آلمان نازی در جنگ جهانی دوم چگونه بود؟
برای مقایسه منصفانه باید به جای کنار هم گذاشتن نرخ‌های تورم و افزایش حقوق سالانه، تغییر تجمعی دستمزد و هزینه زندگی را بررسی کرد. تجربه انگلستان در جنگ جهانی دوم از این نظر قابل توجه است.
بر اساس داده‌های رسمی ارائه‌شده در پارلمان بریتانیا، شاخص دستمزد هفتگی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ از عدد ۱۰۰ به حدود ۱۵۰ تا ۱۵۱ رسید؛ یعنی حدود ۵۰ درصد افزایش دستمزد. در همین دوره، شاخص هزینه زندگی از ۱۰۰ به ۱۳۱ رسید و حدود ۳۱ درصد رشد کرد. به این ترتیب، دستمزد‌ها در مجموع حدود ۱۹ واحد درصد بیشتر از هزینه زندگی افزایش یافتند.
البته این ارقام به معنای آن نیست که انگلستان از ابتدای جنگ هر سال حقوقی بالاتر از تورم پرداخت کرده است. در سال‌های نخست، دستمزد‌ها نیز از هزینه زندگی عقب ماندند؛ اما در ادامه، افزایش دستمزد‌ها توانست این عقب‌ماندگی را جبران کند. نکته مهم این تجربه، تلاش برای حفظ قدرت خرید نیروی کار در طول یک دوره جنگی طولانی است. …
دانلود از کافه بازار
