نوجوانی با خریدهای خانه مادربزرگ، قدم به یک جلسه شعرخوانی گذاشت و با صدای پرصلابت شاعری روبهرو شد که سالها بعد نیز از حافظهاش بیرون نرفت
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
هفت صبح| خانه مادربزرگم در محله اصغر نعمتی بود، محلهای که هنوز کوچهها و خیابانهایش در ذهنم با عطر نان تازه، مغازههای کوچک و رفتوآمدهای ساده آن سالها زندهاند. آن روز برای خرید چند قلم جنس از خانه بیرون زده بودم. یک شیشه شیر، بستهای پنیر و مقداری خامه خریده بودم و در راه بازگشت، گذرم به خانه شاعران در خیابان دولت افتاد. ساختمانی که از بیرون هم برای نوجوانی کنجکاو، چیزی فراتر از یک خانه معمولی به نظر میرسید. نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتم وارد شوم. شاید شکوه آن فضا بود، شاید صدایی که از داخل میآمد و شاید همان کنجکاوی نوجوانانهای که گاهی آدم را بیاجازه به قلب یک اتفاق بزرگ میبرد.
داخل ساختمان جلسه شعرخوانی برپا بود. آدمهایی نشسته بودند و مردی با موهای سپید، چهرهای جدی و صدایی که انگار از اعماق زمین برمیخاست، شعر میخواند. منوچهر آتشی بود. آن روز هنوز نمیدانستم چه جایگاهی در شعر معاصر ایران دارد. نامش را شنیده بودم، اما شناختن یک شاعر از روی نام، کجا و ایستادن مقابل او و شنیدن شعرش کجا؟
همانجا ایستادم؛ نوجوانی با شیشه شیر و بسته پنیر و خامه در دست، میان جمعی که برای شنیدن شعر آمده بودند. خریدهای مادربزرگ را فراموش کردم. صدای آتشی چنان بر فضا مسلط بود که گویی دیوارهای ساختمان هم به احترام کلماتش سکوت کرده بودند.
صدایی که بوی جنوب میداد
آتشی از آن شاعرانی نبود که شعر را آرام و بیحادثه از روی کاغذ عبور دهند. کلمات در دهانش جان میگرفتند. صدایش خشونت دلنشین طبیعت جنوب را داشت؛ چیزی شبیه وزش باد بر دشتهای تشنه یا سم اسبی که بر خاک میکوبد. … …