نصراللهی یکی از مسائل اصلی دانشگاه را فاصله میان «واقعیت، روایت و ادراک» دانست و توضیح داد: واقعیت، آن چیزی است که در دانشگاه اتفاق افتاده؛ روایت، آن چیزی است که رسانهها، شبکههای اجتماعی و ارتباطات میانفردی درباره آن میگویند و ادراک نیز چیزی است که مخاطب، اعم از دانشجو، استاد و کارمند، باور میکند.
وی افزود: هرگاه فاصله میان واقعیت و روایت افزایش پیدا کند، ادراک مخاطب میتواند بر اساس روایت نادرست شکل بگیرد؛ به همین دلیل دانشگاه باید برای مدیریت این فاصله و ارائه روایت دقیق، مستند، بهموقع و اقناعکننده آمادگی داشته باشد.
نویسنده کتاب «شهروندان در برابر خبرنگاران» با اشاره به آرایش جدید رسانهای، ظهور رسانههای جدید و تغییر مدل تولید، مصرف و توزیع پیام، اظهار کرد: سرعت بالای تحریف، غلبه احساس بر عقل، عملکرد الگوریتمها، بیاعتمادی انباشته و فعالیت کنشگران پرشمار اما کمسواد، روایتگری در فضای جدید را با چالشهای جدی مواجه کرده است.
نصراللهی تصریح کرد: الگوریتمها معمولاً محتواهایی را بیشتر دیدهشدن میدهند که خشمبرانگیزتر و قطبیتر هستند؛ بنابراین روایت عقلانی نیز باید هوشمندانه بستهبندی شود، زیرا اگر پیام دیده نشود، حتی محتوای درست و مستند آن نیز نمیتواند اثرگذاری لازم را داشته باشد.
نویسنده کتاب «مدیریت پوشش اخبار بحران در رسانههای حرفهای» با اشاره به احتمال شکلگیری بحران از دل اتفاقات عادی دانشگاه، گفت: مطالبات صنفی، آموزشی و پژوهشی، ضعف در خدماترسانی، تنش میان … …
