موضوع انتقال پایانه جنوب، مساله جدیدی نیست. این پیشنهاد دستکم از اواسط دهه80 شمسی و در دورهای مطرح شد که طرحهای بلندپروازانهای برای ارتقای جایگاه تهران در مقیاس جهانی و ایجاد قطبهای جدید فعالیت در جنوب شهر در قالب پهنه تجارت جهانی در طرح جامع، دنبال میشد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
در سالهای بعد، گزینههایی مانند شهر آفتاب و محدوده منطقه ۱۸ و ۱۹برای استقرار پایانه مطرح شدند؛ اما این پیشنهادها به جابهجایی نهایی منجر نشدند. نهایتا در ۳۰آبان۱۴۰۵، نیز شهردار تهران، بار دیگر از انتقال پایانههای جنوب و غرب به محدوده هاب لجستیک منطقه۱۸ سخن گفته است. تکرار این پیشنهاد در فاصلهای نزدیک به دو دهه، ضرورت بررسی دقیقتر آن را نشان میدهد؛ در این رابطه پرسش اصلی این است که چرا پیشنهادهای پیشین به مرحله اجرا نرسیدند و آیا شرایط امروز تهران، انتقال را به گزینهای مناسبتر از ساماندهی پایانه در مکان فعلی تبدیل کرده است؟ محدودیت منابع مالی، ضرورت استفاده موثرتر از زیرساختهای موجود و توجه بیشتر به پیامدهای زیستمحیطی و کیفیت زندگی شهری، از جمله عواملی هستند که ارزیابی دوباره گزینهها را ضروری میکنند. پایانه جنوب در بستر تحولات منطقه ۱۶
منطقه۱۶ زمانی که در حاشیه تهران قرار داشت، میزبان کارخانهها، انبارها، سیلوها، باراندازها و فعالیتهای پشتیبان حملونقل و توزیع کالا بود. با گسترش شهر، منطقه از نظر کالبدی به تهران پیوست؛ اما بخشی از ساختار فعالیتی آن همچنان متاثر از نقش صنعتی و پیراشهری گذشته باقی ماند. بخشی از اراضی صنعتی نیز به کاربریهای دیگر، از جمله مسکونی، اختصاص یافتند؛ اما عدمتعادل میان سکونت، اشتغال و خدمات همچنان مشکلزا است.
پایانه جنوب یکی از عناصر مهم و البته مسالهساز این منطقه است. تردد اتوبوسهای بینشهری و خودروهای وابسته، فشار بر شبکه معابر، آلودگی هوا و صوت، اختلال در حرکت پیاده و کاهش کیفیت محیط زندگی از پیامدهای استقرار آن در بافت شهری هستند. محصوربودن مجموعه نیز در بخشهایی از محدوده به ضعف ارتباط پایانه با بافت پیرامونی دامن زده است. بااینحال، مشکلات منطقه ریشههایی فراتر از پایانه دارند و با انتقال یک مجموعه مسافربری بهتنهایی برطرف نمیشوند. ظرفیت مکانی پایانه؛ مزیتی قابل تامل …