امروز به عنوان روز ملی سینما نامگذاری شده و طبعا برای نوشتن دربارۀ آن همکاران گروههای فرهنگی و هنری صلاحیت بیشتری دارند تا این بینندۀ عادی سینما آن هم اگر با علایق سیاسی و تاریخی سازگار باشند.
به این بهانه اما برآنم سراغ جملهای کلیدی در سخنرانی رهبر فقید انقلاب در 12 بهمن 1357 بروم که بخش بزرگی از سوء تفاهمها را زدود و کمتر به تبعات و تفسیر سیاسی آن توجه و بر همان درنگ شده است: «ما با سینما مخالف نیستیم. ما با مراکز فحشا مخالفیم. سینما یکی از مظاهر تمدن است.»
این سخنان در حالی بیان شد که در چند ماه منتهی به بهمن 1357 برخی از سینماها به آتش کشیده شد.
جملۀ اول اما راه را برای ادامۀ فعالیت سینما گشود هر چند تا مدتها مشخص نبود نمایش زنان در فیلمها چگونه باشد. میتوان فیلم «سفیر» با بازی فرامرز قریبیان را به یاد آورد که تقریبا بدون بازیگر زن ساخته و ارایه شد.
در این فضا اما از تلویزیون سریال "میزبان" پخش شد که زنده یاد مهین شهابی با پوشش ظاهر شد و چون تلویزیون رسمیت داشت به قانون نانوشته بدل شد تا بازیگران زن اگر موی خود را بپوشانند و لباس بدننما بر تن نداشته باشند مشکلی ندارد و برخی از بازیگران پیش از انقلاب با قبول این قاعده در سریالهای متعدد نقشآفرینی کردند. دههها بعد البته این که داخل خانه با این پوشش نمایش داده شوند محل مناقشه شد و اینکه برای مخاطب باورپذیر نیست و تدابیری به کار بستند یکی این که توجیهی برای حجاب درون خانه در قصه به وجود آورند و موارد دیگر که انگیزۀ اصلی این یاداشت نیست.
بخش دوم آن جمله و استدلال امام خمینی اما مهم است و این که با سینما مخالف نیستیم چون یکی از مظاهر تمدن است.
جالب این که یگانه جشنوارۀ باقی مانده در سالگرد پیروزی انقلاب نیز همین سینماست در حالی که در سالهای اول برنامههای سیاسی و ورزشی هم برگزار میشد.
اهمیت آن در کجاست؟ در این که نشان میدهد انقلاب 57 در نفی تمدن غرب و مدرنیسم و مدرنیته نبوده و آن را به رسمیت میشناخته است. در حالی که اکنون کسانی به نام انقلاب و ارزشهای آن آشکارا بر دستاوردهای تمدن غرب خرده میگیرند و گاه آن را شیطانی توصیف و مناقشۀ جاری با آمریکا را از منظر تئوریک تفسیر میکنند و از این رو قابل حل نمیدانند که ما با اساس این تمدن مشکل داریم. …
