وقتی آقا رشید می‌خواهد جدی باشد!

هفت صبح|  آقا رشید را می‌شود با یک نگاه شناخت، حتی اگر کلاه همیشگی‌اش را بردارد، لباس دیگری بپوشد و تصمیم بگیرد این بار کاملاً جدی حرف بزند. کافی است قدرت‌الله ایزدی جلوی دوربین ظاهر شود تا حافظه تماشاگر، پیش از آنکه فرصتی برای شناخت شخصیت تازه پیدا کند، سراغ همان مرد شیرین‌زبان اصفهانی برود که سال‌ها با شوخی‌ها، شیطنت‌ها و موقعیت‌های کمیکش خنده به خانه‌ها آورده است.

 

این شهرت البته برای هر بازیگری موهبت بزرگی محسوب می‌شود، اما گاهی محبوبیت چنان به یک چهره می‌چسبد که جدا کردنش دشوارتر از به‌دست‌آوردن آن است. حالا حضور ایزدی در فیلم «آن دو» فرصتی فراهم کرده تا درباره سرنوشت بازیگرانی حرف بزنیم که روزگاری با خلق یک شخصیت محبوب به اوج رسیدند و بعدها برای فاصله‌گرفتن از همان شخصیت، با دشواری روبه‌رو شدند. مسئله جذابی است؛ مردی که سال‌ها مردم را خندانده، حالا می‌خواهد تماشاگر پیش از خندیدن، بازی او را جدی بگیرد.

  مردی که پشت آقا رشید پنهان ماند

قدرت‌الله ایزدی برای بسیاری از مخاطبان، پیش از آنکه بازیگر باشد، آقا رشید است. شخصیتی که با لهجه اصفهانی، زبان بدن اغراق‌شده، واکنش‌های کودکانه و شیطنت‌های آشنا توانست جای خودش را در حافظه تلویزیونی چند نسل باز کند. موفقیت این شخصیت اتفاق کوچکی نبود. آقا رشید از آن چهره‌هایی شد که مخاطب برای دیدنش به توضیح و معرفی احتیاج نداشت و حضورش به‌تنهایی وعده یک موقعیت خنده‌دار بود.

 

اما همین موفقیت، به‌تدریج مرز میان بازیگر و شخصیت را کم‌رنگ کرد. ایزدی هرقدر بیشتر با آقا رشید شناخته شد، امکان دیده‌شدن دیگر توانایی‌هایش محدودتر به نظر رسید. تماشاگر به مجموعه‌ای از رفتارها عادت کرده بود و طبیعی بود که سازندگان نیز برای بهره‌برداری از این محبوبیت، همان تصویر امتحان پس داده را ترجیح بدهند.

 

این اتفاق در تاریخ کمدی ایران سابقه فراوان دارد. بازیگرانی که با یک نقش به شهرت رسیده‌اند، گاهی سال‌ها برای اثبات توانایی خود در قالبی متفاوت تلاش کرده‌اند. دشواری ماجرا آنجاست که تماشاگر معمولاً شخصیت محبوبش را با خاطرات شخصی پیوند می‌زند و تغییر آن تصویر را به‌آسانی نمی‌پذیرد. برای ایزدی نیز عبور از آقا رشید، پیش از هر چیز به معنای عبور از انتظارات مخاطبانی است که … …