بازار
در قوانین و قواعد جنگ، غیرنظامیان و افراد غیرمسلح نباید هدف حمله قرار بگیرند و کشتن انسان‌ها به خاطر تخصص و فعالیت علمی‌شان، با اصول انسانی و قواعد جنگ در تضاد است. علم قرار است راهی برای شناختن جهان و بهتر کردن زندگی انسان‌ها باشد، نه دلیلی برای هدف قرار گرفتن آنها.
با این حال، در جنگ ۱۲روزه و جنگ رمضان، تعدادی از دانشمندان و متخصصان ایرانی در حملات رژیم‌های غاصب آمریکا و اسرائیل به شهادت رسیدند. بعضی استاد دانشگاه بودند، بعضی سال‌ها در حوزه انرژی و فناوری هسته‌ای تحقیق کرده بودند و بعضی دیگر در پروژه‌های علمی و تخصصی کشور فعالیت داشتند.
دانش متعلق به یک نفر یا یک روز نیست. پشت سر هر دانشمند، سال‌ها درس خواندن، تحقیق، تجربه و تلاش برای وطنش قرار دارد. وقتی یک دانشمند از بین می‌رود، فقط یک انسان را از دست نمی‌دهیم؛ بخشی از یک مسیر علمی هم آسیب می‌بیند.
در ادامه، با چند نفر از این دانشمندان آشنا می‌شویم؛ آدم‌هایی که زندگی‌شان را پای علم گذاشتند و برای ساختن آینده ما تلاش کردند. شهید سیداصغر هاشمی‌تبار؛ مردی برای علم و زندگی
سیداصغر هاشمی‌تبار یکم شهریور ۱۳۵۳ در روستای کهنه جغتای به دنیا آمد و دکترای علوم دفاعی راهبردی را از دانشگاه عالی دفاع ملی دریافت کرد. او باور داشت انسان باید همیشه چیز تازه‌ای یاد بگیرد و دیگران را هم به ادامه تحصیل و یادگیری تشویق می‌کرد. هاشمی تبار در کنار فعالیتهای علمی و تخصصی، به کارهای فرهنگی و خیرخواهانه نیز علاقه داشت. مردم او و همسرش شهیده طاهره طاهری را به خوش‌رویی و مهربانی می‌شناختند. برپایی سفره اطعام در عید غدیر از کارهای خیر او بود که حتی در سال شهادتش هم انجام داد. این شهید و همسرش ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ در حمله رژیم صهیونیستی به تهران به شهادت رسیدند. اکنون علاوه بر دستاوردهای فراوان علمی او، از زندگی شهید سیداصغر هاشمی‌تبار یک پیام مانده است: دانش را دوست داشته باشیم، یاد بگیریم و برای ساختن آینده تلاش کنیم. شهید عبدالحمید مینوچهر؛ مردی که آینده را در دانش می‌دید …
