بازار
این وضعیت، پرسشی اساسی را پیش روی سیاست‌گذاران قرار می‌دهد: آیا بازگرداندن مهاجران به کشور مبدأ، بدون فراهم شدن شرایط اشتغال و زندگی در آن کشور، می‌تواند به راه‌حلی پایدار برای مسئله مهاجرت تبدیل شود؟
بازگشت اجباری؛ پایان یک مسیر یا آغاز مسیری تازه؟
ایران طی سال‌های گذشته یکی از مهمترین مقاصد مهاجرت شهروندان افغانستان بوده است. پیوندهای جغرافیایی و فرهنگی، امکان یافتن کار در بخش‌هایی از اقتصاد ایران و تفاوت فرصت‌های اقتصادی دو کشور، از جمله عواملی بوده‌اند که مهاجران افغانستانی را به عبور از مرزهای شرقی ایران ترغیب کرده‌اند.
بیشتر بخوانید:
از دیوار مرزی تا اخراج گسترده | معمای ورود غیرمجاز اتباع افغانستانی
زمین چابهار برای افغانستان! | چه کسی اختیار واگذاری ۱۱۰ هکتار زمین را به نماینده مجلس داده است؟
عکس عجیب اولین زنی که در دولت طالبان پست گرفت | شمسیه منگل کیست؟
کسی که در فضا قرآن خواند | عبدالاحد مومند، اولین فضانورد افغان درگذشت
با این حال، سیاست‌های مربوط به حضور اتباع خارجی در ایران در سال‌های اخیر با تغییراتی همراه شده و روند بازگرداندن مهاجران فاقد مدارک قانونی نیز شدت گرفته است. اما مسئله مهاجرت با خروج افراد از مرز پایان نمی‌یابد؛ زیرا شرایطی که در وهله نخست آنها را به ترک افغانستان وادار کرده، ممکن است پس از بازگشت همچنان پابرجا باشد.
گزارش یورونیوز با استناد به داده‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، نشان می‌دهد که از ابتدای سال تا ۱۲ سپتامبر، ۵۲۲ هزار و ۲۰۰ شهروند افغانستان از ایران به کشورشان بازگشته‌اند که ۴۳۹ هزار نفر از آنها اخراج شده بودند. این آمار نشان می‌دهد بخش عمده بازگشت‌ها در این دوره اجباری بوده است. …
