بازار
صبح ۹ ژوئن ۱۹۸۲، چهار روز پس از آغاز دومین تهاجم اسرائیل به لبنان، رابرت دیلون، سفیر آمریکا، از اقامتگاهش بر فراز تپه‌ای در بیروت به غرب نگاه می‌کرد. از آن نقطه، پایتخت لبنان را می‌دید که در امتداد ساحل مدیترانه پیش رفته بود و فرودگاه بین‌المللی بیروت، در حاشیه جنوبی شهر و کنار جاده ساحلی، مرز آن را مشخص می‌کرد.
دیلون از همان نقطه می‌توانست فرودآمدن گلوله‌های توپخانه در نزدیکی فرودگاه را ببیند. تانک‌های اسرائیلی به سمت بیروت پیش می‌آمدند. او بلافاصله مقام‌های واشنگتن را در جریان گذاشت.
هدف اعلام‌شده اسرائیل، پاک‌سازی جنوب لبنان از نیروهای مسلح فلسطینی بود؛ نیروهایی که بیش از یک دهه از خاک لبنان به سوی اسرائیل راکت شلیک می‌کردند. آریل شارون، وزیر دفاع وقت اسرائیل، به آمریکا اطمینان داده بود که عملیات نظامی از عمق ۴۰ کیلومتری خاک لبنان فراتر نخواهد رفت؛ مسافتی که به گفته او، با برد راکت‌های فلسطینی تناسب داشت. اما بیروت حدود ۱۰۰ کیلومتر با مرز اسرائیل فاصله داشت.
اندکی بعد، دیلون متوجه ستون دیگری از تانک‌های اسرائیلی شد که تنها چند صد متر با درِ ورودی اقامتگاهش فاصله داشتند. او بار دیگر با واشنگتن تماس گرفت. پاسخ آمریکایی‌ها این بود که تل‌آویو اطمینان داده است نیروهای اسرائیلی هنوز به جنوب بیروت نرسیده‌اند.
دیلون که از این پاسخ خشمگین شده بود، به مقام‌های واشنگتن گفت: «تل‌آویو دارد دروغ می‌گوید.» …
