بازگشت به جمع شش‌تا با چاشنی تردید

 سپهر خرمی: ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز؛ کاروان ایران یک پله بالاتر از هانگژو ایستاد، اما هنوز با گوانگژو و روزهای طلایی ورزش ایران فاصله دارد؛ خاصه اینکه هند و ازبکستان گوی سبقت را از ایران ربوده‌اند و بالاتر از کاروان ما در رتبه‌های چهارم و پنجم ایستاده‌اند. بازی‌های آسیایی ناگویا برای ورزش ایران با ۵۲ مدال به پایان رسید؛ ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز که حاصل آن ایستادن کاروان ایران در رتبه ششم جدول نهایی بود. عددی که در نگاه اول شاید چندان تفاوتی با دوره‌های گذشته نداشته باشد، اما وقتی جزئیات آن را کنار عملکرد هانگژو، جاکارتا ۲۰۱۸، اینچئون و گوانگژو قرار می‌دهیم، تصویر دقیق‌تری از وضعیت ورزش ایران به دست می‌آید. ایران در ناگویا نسبت به هانگژو شش مدال طلای بیشتر گرفت و از رتبه هفتم به ششم رسید، اما تعداد کل مدال‌ها از ۵۴ به ۵۲ کاهش یافت. بنابراین آنچه ناگویا را برای ایران متفاوت کرد، نه افزایش تعداد مدال‌ها، بلکه افزایش وزن مدال‌های طلای کاروان بود. اگر بخواهیم یک جمله برای توصیف کارنامه ایران در ناگویا انتخاب کنیم، شاید این باشد: ایران از بحران هانگژو فاصله گرفت، اما هنوز به استاندارد بهترین سال‌های خودش نرسیده است. این تفاوت مهمی است؛ زیرا رتبه ششم به‌تنهایی نمی‌تواند عملکرد یک کاروان را موفق یا ناموفق معرفی کند. باید دید ایران از کجا به این رتبه رسیده و نسبت به ظرفیت تاریخی خودش کجا ایستاده است.

از هانگژو تا ناگویا؛ طلای بیشتر، مدال کمتر …