خشک‌شدن درختان پارک جنگلی چیتگر و دیگر فضاهای سبز تهران، نشانه‌ای نگران‌کننده از بحرانی است که سال‌هاست منابع طبیعی پایتخت و البته دیگر شهرهای کشور را تحت فشار قرار داده است؛ بحرانی که نمی‌توان آن را صرفاً به کاهش بارندگی و تغییرات اقلیمی نسبت داد. در شهری که جمعیت آن طی دهه‌های گذشته افزایش یافته، ساخت‌وساز گسترش پیدا کرده و تقاضا برای آب پیوسته بیشتر شده است، درختان نیز بیش از گذشته با کمبود منابع حیاتی خود روبه‌رو هستند. از همین رو شاهد خشک شدن و مرگ آنها هستیم.
درختان در محیط شهری فقط عناصر تزئینی نیستند. از دست رفتن آنها شرایط محیطی شهر را تغییر می‌دهد و بر کیفیت زندگی شهروندان اثر می‌گذارد. به همین دلیل، باید نگران کیفیت زیست شهروندان در ماه‌ها و سال‌های آتی بود
اسماعیل کهرم، بوم‌شناس و فعال محیط زیست ایرانی، در گفتوگو با «توسعه ایرانی» تأکید می‌کند که اگرچه ایران به‌طور طبیعی در کمربند اقلیم خشک و نیمه‌خشک قرار دارد، نمی‌توان همه پیامدهای بحران آب را به شرایط اقلیمی نسبت داد. از نگاه او، افزایش جمعیت، گسترش بی‌رویه شهر و شیوه مدیریت منابع آب، نقش مهمی در تشدید این وضعیت دارند. در ادامه دیدگاه‌های این فعال پیشکسوت محیط زیست را می‌خوانید.
خشک‌شدن درختان پارک جنگلی چیتگر و دیگر پارک‌های تهران تا چه اندازه ناشی از تغییرات اقلیمی و خشکسالی است و چه سهمی از آن را باید به سوءمدیریت منابع آب و نگهداری فضای سبز نسبت داد؟
به نظر من، مسئله را نمی‌توان فقط به خشکسالی نسبت داد. جمعیت تهران به‌شدت افزایش پیدا کرده و هم‌زمان، مصرف آب در شهر بالا رفته است. امروز در بسیاری از ساختمان‌ها پمپ‌هایی وجود دارد که آب را از منابع زیرزمینی بالا می‌کشند. وقتی برداشت از آب‌های زیرزمینی افزایش پیدا می‌کند، سطح آب پایین می‌رود و ریشه درختان دیگر به‌آسانی به آن دسترسی ندارند. …
دانلود از کافه بازار
