بازار
در ایران من را نادیده می‌گیرند
علیرضا مشایخی در این نشست با اشاره به انتشار آثارش، درباره فعالیت‌های خود در غیبت هفت ساله‌اش گفت: در این مدت توانستم به بخشی از کارهای عقب‌افتاده‌ام در ارتباط با فعالیت‌های هنری برسم و به لطف خدا و با کمک دوستان، بخش قابل‌توجهی از آثارم سازمان‌دهی و منتشر شد. همچنین در این مدت، آثار زیادی از من با همکاری یکی از بزرگ‌ترین ناشران بین‌المللی موسیقی و دومین ناشر بزرگ موسیقی در فرانسه، منتشر شد. اکنون خیالم راحت است که بخش زیادی از آثارم منتشر شده‌اند و باقی نمانده‌اند.
این آهنگساز ادامه داد: در جامعه ما اصراری به نادیده گرفتن من وجود دارد. اما من از ابتدا، پس از بازگشتم از خارج از کشور در حدود سال ۱۹۹۰ میلادی، با این نیت فعالیت کردم که در زمینه موسیقی تحرکی ایجاد کنم. در نسل ما دو نفر بودیم که آهنگسازی می‌خواندیم. من و [احمد] پژمان مسیرهای بسیار متفاوتی را انتخاب کردیم، با اینکه همیشه با هم دوست بودیم. راهی که من انتخاب کردم، در آن زمان با برخوردهای تندی مواجه شد.
موسیقی در ایران تعریف نشده است
این آهنگساز در بخش دیگری از سخنانش به وضعیت موسیقی در ایران پرداخت و گفت: یکی از معضلات مهم موسیقی ما این است که موسیقی در جامعه تعریف نشده است. این تعریف‌نشدن تبعاتی دارد که یکی از مهمترین آنها، عقب‌ماندگی محیط موسیقی ماست. اگر تاریخ موسیقی ایران را بررسی کنیم، می‌بینیم که از نظر تاریخی، پیشینه ما در این زمینه محدود است. بحث‌هایی که درباره ردیف و روایت‌های مربوط به میرزا عبدالله مطرح می‌شود، در نهایت به حدود ۱۶۵ سال گذشته بازمی‌گردد، درحالی‌که تاریخ موسیقی در اروپا را می‌توان در بازه‌ای بسیار طولانی‌تر بررسی کرد. …
