بازار
سازمان‌ها نیز مانند موجودات زنده بیمار می‌شوند؛ اما برخی بیماری‌ها نه از ضعف، بلکه از «نفوذ هدفمند» سرچشمه می‌گیرند. استعاره «سازمان به مثابه موجود زنده» اگرچه بر سازگاری و بقا تأکید دارد، اما از تبیین یک پدیده‌ی خطرناک ناتوان مانده است: بیماری عمدیِ هسته‌ی تصمیم‌گیر.
انگل توکسوپلاسما برای تکمیل چرخه‌ی حیات خود، مغز موش میزبان را دستکاری می‌کند و ترس ذاتی او از گربه را به جاذبه‌ای مرگبار تبدیل می‌سازد؛ موش آلوده، آگاهانه به سمت شکارکننده‌ی خود می‌رود و طعمه‌ی گربه میشود!
این پدیده که «جاذبه‌ی کشنده» نام دارد، در دنیای سازمان‌ها نیز به شکلی هولناک تکرار میشود. در انتصابات سیاسی، فردی که نه بر اساس شایستگی، بلکه بر اساس انتساب به یک مقام بلندپایه به رأس یک شرکت دولتی بزرگ تزریق میشود، با حمایت قدرت بیرونی، مخالفان داخلی را حذف می‌کند و تصمیماتی می‌گیرد که منافع سازمان را قربانی منافع خود یا حزب متبوعش می‌کند. انتصاب مدیران نالایق و سفارش‌شده میتواند آینده‌ی میلیون‌ها انسان را تباه کند. سیل سفارش‌ها، تهدیدها و تطمیع‌ها به سوی مسئولان این شرکت روانه میشود تا افرادی را که هیچ تخصصی در صنعت مورد نظر ندارند، در مناصب کلیدی بگمارند. این افراد، همان «توکسوپلاسماهای سازمانی» هستند که شیره‌ی جان سازمان را می‌مکند.
دکتر … …
