بازار
نام دولت‌آبادی پیش‌تر هم برای نوبل ادبیات مطرح شده بود. این نویسنده در سال ۱۳۸۶، در مصاحبه‌ای گفته بود: «من شخصا مدعی‌ام که من از بسیاری از نویسندگانی که نوبل گرفتند نویسنده‌تر هستم.» اما در نهایت، تصمیم آکادمی نوبل باز هم بر اساس متر و معیارهای خود پیش رفت.
محقق‌نشدن این انتظار، بار دیگر بحث درباره چرایی غیبت ادبیات ایران در میان برندگان این جایزه را زنده کرد. اما آکادمی سوئد چرا معیارهایی دارد که آثار شاخص و قلندران ادبیات ایران در آن جایی ندارند؟
ترجمه آثار ایرانی در انتظار نهادی مستقل
«لیلی گلستان» در گفت‌وگو با «پیام ما» معتقد است موج شایعات مطرح‌شده درباره دولت‌آبادی از ابتدا مبنای محکمی نداشت: «گمانه‌زنی‌ها درباره آقای دولت‌آبادی اشتباه بزرگی بود که خیلی هم زود در اینستاگرام زیاد دیده شد.»
از نظر گلستان، پیش از آنکه درباره شایستگی نویسندگان ایرانی برای دریافت نوبل بحث شود، باید دید آثارشان تا چه اندازه در دسترس مخاطبان و محافل ادبی جهان قرار گرفته است. او توضیح می‌دهد که معرفی یک نویسنده به مخاطب جهانی به ترجمه آثار او نیاز دارد و انتشار محدود چند کتاب نمی‌تواند زمینه شناخت گسترده از کارنامه ادبی او را فراهم کند: «کتاب وقتی وارد داوری جایزه نوبل میشود که به زبان‌های زنده دنیا و لااقل به یک زبان ترجمه شده باشد. فقط یکی دو کتاب از دولت‌آبادی، آن‌هم به همت خودش، ترجمه شده است.» …
