بازار
جمعیت اپوزیسیون از یک‌سو نمی تواند رویِ نیروها و نهادهای پهلوی‌ستیزِ فاقد مرجعیت و قدرت سازماندهی، حساب باز کند و رهرو راهی شود که این جریان دنبال می کند.
چرا که این جریان پهلوی‌ستیز و متمایل به دموکراسیِ اپوزیسیون، سال‌های زیادی از عمر سیاسی خود در انتظارِ بی‌فرجام برای شکل‌گیری یک جنبش انقلابی درون‌زا در ایران سپری کرده است: جنبشی که فارغ از مداخله خارجی و حملهٔ نظامی، بتواند پروژهٔ گذار از نظام سیاسی را کاملا دموکراتیک و عاری از هرگونه خشونت و جنگ، دنبال کند.
این طیف اپوزیسیون از زمان اعتراضات معیشتی سال ۹۶ در انتظار طلوع چنین جنبشی است. انتظار باطلی که تاکنون هیچ فرجامی نداشته و باعث شده تا بخش عمده‌ای از اپوزیسیون، از پیوستن به این جریان، اجتناب کند و به جمع پهلوی‌گرایان ملحق شود تا در میانه بحران کمبود قدرت سیاسی، دست کم به جنگ و اقدام مسلحانه دل خوش کند.
هنگامی که تئوریسین اصلاحات در جریان اعتراضات ۹۶، این حرکت را فاقد ظرفیت مؤفقیت و کامیابی سیاسی دانست و مدعی شد که شورش کور سرنوشت محتوم اعتراضات ۹۶ است، یکی از چهره‌های این جریان گذارطلب، به او خرده گرفت که چرا با چنین قطعیتی از فرجام بی‌حاصل اعتراضات سخن می گوید!
در نهایت اما آنچه رخ داد، سخن او بود.
این چهرهٔ اپوزیسیون آن روزها امیدوار بود که اعتراضات ۹۶، از اشکال سنتی اعتراضات انقلابی که مبتنی بر سازماندهی یکپارچه و رهبری واحد است، عبور کند و شبیه جنبش های اجتماعی جدید، فارغ از احزاب و نیروهای سیاسی حرفه‌ای و باسابقه، به یک‌باره نیروهایی را فعال کند که در هیبت نیروی الهام بخش و هدایت‌گر ظاهر شوند و نقش رهبری جنبش را بر عهده گیرند.
او امروز نیز امیدوار است که نیروهای جدیدی برای رهبری گذار دموکراتیک، از دل جامعه مدنی برخیزند و رهبران خودخوانده پهلوی‌گرایان و چپ‌گرایان را کنار بزنند.
اما اکنون از قضا در فضای اپوزیسیون ایران، دست بالاتر با جریان راست افراطی(سلطنت‌طلبان) است و این نیروها به عنوان اپوزیسیون به رسمیت شناخته می شوند. …
