بازار
علم اقتصاد، به معنای واقعی کلمه، نوعی طرز فکر و شیوه اندیشیدن است که هر کس به آن تسلط یابد، پیوسته چراغی روشن در برابر راهش خواهد بود. اقتصاد به معنای حفظ کردن فرمول‌ها، لِم‌ها و مدلهای پیچیده ریاضی، یا یادگیری روش‌های تکنیکی و پیشرفته نیست. اقتصاد چیزی بسیار بنیادی‌تر و عمیق‌تر از این‌هاست: درک این حقیقت که جهان پیرامون ما چگونه کار می‌کند.
توماس سول (Thomas Sowell)، اقتصاددان برجسته، روزی نوشت:
«نخستین درس اقتصاد، مفهوم «کمیابی» است: هیچ‌چیز در این دنیا به اندازه کافی وجود ندارد تا بتواند تمام کسانی را که آن را می‌خواهند، به طور کامل سیراب و راضی کند. اما نخستین درس سیاست، نادیده‌گرفتن همین نخستین درس اقتصاد است!»
درستی سخنان سول احتمالا هیچ‌گاه به اندازه روزگار ما تا این حد آشکار و عیان نبوده است. سیاست معاصر، اگر نگوییم خود علم اقتصاد، دست‌کم مفهوم کمیابی را به شکلی کاملا آشکار، عریان و بی‌محابا نادیده می‌گیرد. سیاستمداران، مدیران دولتی و مفسران سیاسی، دیگر حتی زحمت تظاهر به شناخت حقایق پایه‌ای اقتصاد را به خود نمی‌دهند؛ بلکه به نظر می‌رسد حتی به ارائه سیاست‌هایی افتخار می‌کنند که دقیقا در نقطه مقابل اصول عقلایی و پایدار اقتصادی قرار دارد. …
