به بیان زهرا نیازاده روانشناس و عضو سازمان نظام روانشناسی نقش خانواده به عنوان نخستین شبکه حمایتی در چهار ساحت بنیادین متجلی میگردد
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
انسان موجودی ذاتاً رابطهمند است که از نخستین طلیعه حیات تا واپسین لحظات زیستن، در جستوجوی پناهگاهی برای آرامش، معنا و امنیت سرگردان میماند. در چشمانداز تاریخ تکاملی و روانشناختی بشر، هیچ نهادی نتوانسته است همپای خانواده نقش ضربهگیر زیستی، عاطفی و شناختی را ایفا کند. خانواده پیش از آنکه یک ساختار حقوقی، قراردادی مدنی یا واحدی اقتصادی باشد، نخستین بومسازگان روانی و بنیادیترین شبکه حمایتی انسان است. این کانون اولیه، خاک حاصلخیزی است که بذر هویت، خودارزشمندی، تنظیم هیجان و سازگاری اجتماعی در آن ریشه میدواند. هنگامی که فرد با تندبادهای زندگی مواجه میشود، استحکام این شبکه نخستین تعیین میکند که آیا او در برابر بحرانها خواهد شکست یا با تکیه بر ذخایر روانی حاصل از تجارب زیسته خانوادگی، انعطاف نشان داده و به تعادلی والاتر دست خواهد یافت.
تبارشناسی شبکههای حمایتی نشان میدهد که پیوند خونی و عاطفی در خانواده، تمایزی ماهوی با سایر روابط انسانی نظیر دوستیها، مناسبات شغلی یا سازمانهای مدنی دارد. در حالی که عمده پیوندهای اجتماعی بر پایه مبادله متقابل، نفع مشترک یا شرایط زمانی معین شکل میگیرند، حمایت خانوادگی بر اصلی بیقیدوشرط، پایدار و فراگیر استوار است. کودک پیش از دستیابی به زبان و تفکر انتزاعی، جهان پیرامون را از دریچه واکنشها، نگاهها و در آغوش کشیدهشدنهای والدین درک میکند. اگر این محیط اولیه واجد ثبات، مهرورزی و پاسخگویی حساس باشد، فرضیه بنیادین اعتماد به هستی در ذهن کودک شکل میگیرد. در نقطه مقابل، ادراک محیطی ناامن، طردکننده یا آشفته، بذر اضطراب بنیادین و بیاعتمادی را میکارد که دههها بعد در قالب آسیبپذیریهای حاد روانی و ناتوانی در مواجهه با تروماها نمایان میشود.
به بیان زهرا نیازاده روانشناس و عضو سازمان نظام روانشناسی نقش خانواده به عنوان نخستین شبکه حمایتی در چهار ساحت بنیادین متجلی میگردد که هر یک نقشی حیاتی در معماری تابآوری ایفا میکنند. …