معدن‌کاریِ سرزمین‌فروشانه در کشور ما پیشینه‌ی چند دهه‌ای دارد، اما در دو سه سال اخیر شدتی بی‌سابقه یافته است. به هر گوشه و کنار که می رویم، از دره‌های سرسبز اطراف کوهستان‌هایی مانند کرکس و شاهوار و چلاو و محدوده‌ی اسپهبد خورشید که بستر فرهنگ‌های دیرپا بوده‌اند، تا کوه‌هایی که عنوان‌های حفاظت‌شده، اثر طبیعی ملی، ذخیره‌گاه زیستکره و شکارممنوع دارند مانند موته و تفتان و ارسباران و بینالود... همه‌جا در «بانک اهداف» معدن‌کاران قرار گرفته است. مردمی که از تخریب مراتع، گردوغبارهای خفه‌کننده، نابود شدن منابع آب، و زخم‌هایی که چشم‌انداز زیستگاه‌شان را ناسور کرده، بارها و بارها اعتراض کرده‌اند. اما در این میان، دستگاه‌های دولتی به‌جای شنیدن این اعتراض‌ها و اصلاح رویکرد خود، به ماشین صدور مجوز برای فعالیت‌های سرزمین‌سوز معدنی بدل شده‌اند.
رشته‌کوه بینالود در خراسانِ کم‌آب، با مهار کردن ابرهای باران‌زا، بارندگی‌ای با میانگین نزدیک به پنجاه سانتی‌متر در سال به منطقه ارزانی می‌دارد و از این‌رو نعمت بی‌مانندی برای یک پهنه‌ی بسیار گسترده است. گذشته از زخم‌هایی که در چند دهه ی گذشته بر پیکر این رشته‌کوه وارد شده، به‌تازگی جاده‌ای را که حدود بیست سال پیش (آن هم با توجیه نادرستِ خدمات‌رسانی به عشایر) از سمت روستای «بار» در جنوب‌غربی … …
دانلود از کافه بازار
