[جمیله کدیور] «مدیریت رنج» زیر لوای آتش‌بس

در نخستین سالگرد این توافق، نگاهی به زیرساخت‌های حیاتی بازسازی‌نشده، مردمان آواره و ویرانه‌های پابرجای غزه نشان می‌دهد که طرح ترامپ، لزوماً به معنای پایان بمباران‌ها و کشتار و خرابی و رنج اهالی نبوده است. اکنون، زمان مناسبی است تا به این پرسش بنیادین پاسخ دهیم: این نقشه راه تحت نظارت «هیئت صلح»، در یک سال گذشته با خود چه به همراه داشته است؟

۱. تبادل اسرا: بر اساس این توافق، پرونده ۴۸ اسیر اسرائیلی باقیمانده در غزه برای همیشه بسته شد؛ ۲۰ اسیر زنده و ۲۸ جسد در مقابل آزادی ۱۹۵۰زندانی فلسطینی شامل ۲۵۰ زندانی محکوم به حبس‌های بلند مدت و ابد از گروه‌های مختلف و۱,۷۰۰ فلسطینی که پس از عملیات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ بازداشت شده بودند و تحویل ۳۶۰ پیکر فلسطینی (آزادی پیکر ۱۵ جان‌باخته فلسطینی در ازای تحویل هر جسد اسرائیلی‌در غزه) صورت گرفت. به این ترتیب، حماس تنها کارت برنده و عملاً اهرم فشار اصلی خود را برای وادار کردن اسرائیل به اجرای دیگر بندهای توافق از دست داد.

۲. بحران انسانی: اگرچه به نسبت دو سال جنگ، وضعیت در غزه بهتر شده، اما اوضاع همچنان وخیم است و حدود ۹۴ درصد جمعیت غزه به کمک‌های مرتبط با اسکان و نیازهای اساسی نیاز دارند و ۶۵ درصد خانواده‌ها در چادرها یا سرپناه‌های موقت زندگی می‌کنند. ۷۷ درصد از جمعیت هنوز با ناامنی غذایی حاد مواجهند و کمبود شدید دارو، لوازم و تجهیزات پزشکی، سوخت، اقلام و مصالح ضروری ساخت‌وساز - مانند سیمان، فولاد و ماشین‌آلات سنگین و تجهیزات تخصصی ـ و سرپناه‌های موقت همچنان ادامه دارد، که عمدتاً به دلیل محدودیت‌های اسرائیل بر اقلامی است که به عنوان «کاربرد دوگانه» طبقه‌بندی می‌شوند.اهالی همچنان از ابتدایی‌ترین مولفه‌های زندگی عادی، از جمله مسکن امن، آب، برق، خدمات درمانی و آموزشی، فرصت‌های شغلی و منابع درآمد محروم هستند. …