توانمندی هسته‌ای همچنان ابزار چانه‌زنی ایران - دیپلماسی ایرانی

دیپلماسی ایرانی: اگرچه تفاهم‌نامه ۱۷ ژوئن گامی کلیدی برای مهار خطرناک‌ترین رویارویی واشنگتن و تهران بود، اما بدگمانی‌ها و نبود اعتماد میان دو طرف و کارشکنی‌های اسرائیل و زبانه کشیدن آتش جنگ در لبنان، این دستاورد دیپلماتیک را در آستانه فروپاشی قرار داد به گونه‌ای که امکان دارد اگر توافقی جامع میان طرف‌های درگیر صورت نگیرد، آنها را به سمت‌ نبردی فرسایشی و بدون برنده سوق دهد.

به گزارش میدل ایست نیوز، پس از پاسخ‌های موشکی و پهپادی ایران به کشورهای منطقه و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، آتش‌بسی شکننده با میانجی‌گری قطر و پاکستان برقرار شد که به امضای «یادداشت تفاهم اسلام‌آباد» در ۱۷ ژوئن انجامید و  این تفاهم‌نامه هرچند مخاصمات را تا حدودی متوقف کرد اما تصمیم‌گیری درباره مسائل کلیدی مانند حفظ بیش از ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد و حق غنی‌سازی بومی را به مذاکرات آتی واشنگتن و تهران موکول کرد.

بقاء اهرم هسته‌ای ایران در برابر کارزار نظامی و چالش دیپلماسی

نفوذ و اهرم هسته‌ای ایران زیر بار عملیات موسوم به «خشم حماسی» فرو نریخت و این کارزار نظامی علیه ایران در اوایل سال ۲۰۲۶ با وجود دستیابی به بسیاری از اهداف اعلام‌ شده خود، در تحقق مهم‌ترین هدف خود یعنی از بین بردن توانایی تهران برای اعمال فشار راهبردی از طریق برنامه هسته‌ای، ناموفق بود.

مرحله نخست این عملیات خسارات شدیدی به زیرساخت‌های نظامی و هسته‌ای ایران وارد آورد و ارشدترین رده‌های رهبری سیاسی آن را از میان برداشت. این در حالی بود که رئیس جمهور ترامپ انتظار تسلیم کامل ایران را داشت اما تهران بمباران‌های گسترده را هضم نمود و با پاسخ ناهمگون، موشک‌ها و پهپادهای خود را به سوی کشورهای شورای همکاری شلیک کرد و حرکت کشتیرانی در تنگه هرمز را مختل ساخت.

این منازعه نه با تسلیم، بلکه با یادداشت تفاهم اسلام‌آباد خاتمه یافت که به عنوان یک آتش بس شکننده، اختلافات اصلی را حل‌ نشده رها کرد.

حال پرسش کلیدی این است که آیا اهرم هسته‌ای ایران پس از بقا در برابر حمله مستقیم نظامی، از طریق دیپلماسی قابل برچیده شدن است؟ تهران بیش از ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای بالا را حفظ کرده، بر حق خود برای غنی‌سازی داخلی تأکید دارد و برنامه هسته‌ای را نماد حاکمیت ملی می‌داند. …