بازار
در کلیت کاروان ایران با توجه به شرایط موجود در بازیهای آسیایی موفق بود اما این موفقیت مثل همیشه تنها به چند رشته خاص و تکراری مثل کشتی، وزنه برداری، تکواندو، ووشو، کاراته و... محدود شد و بقیه رشته ها جز ناکامی دستاوردی نداشتند. اغراق نیست اگر ادعا کنیم بیشتر کاروان ایران در ناگویا ناکام بودند و انتظارات را برآورده نکردند.
ناگویا بیش از آنکه غافلگیری باشد، آینه‌ای مقابل فدراسیون‌هایی بود که فاصله میان ادعا و واقعیت عملکردشان بار دیگر آشکار شد.
بازیهای آسیایی ناگویا برای ورزش ایران فقط میدان رقابت با حریفان قاره‌ای نبود، آزمونی بود برای سنجش کیفیت مدیریت فدراسیون‌ها، منطق انتخاب رشته‌های اعزامی، نحوه هزینه‌کرد منابع عمومی و فاصله میان وعده‌های پیش از مسابقات با واقعیت میدان. حالا که رقابت‌ها به پایان رسیده، پرسش اصلی این است: کدام رشته‌ها واقعاً شایسته حضور در این کاروان بودند و کدام فدراسیون‌ها صرفاً با تبلیغات، وعده‌های رنگارنگ و اصرارهای مدیریتی راه سفر به ناگویا را باز کردند؟
از تیراندازی و تیراندازی با کمان گرفته تا قایقرانی، جودو، ورزش‌های آبی، فوتبال، والیبال ساحلی و ده‌ها رشته دیگر، آنچه باید بررسی شود فقط تعداد مدال‌ها نیست، بلکه نسبت هزینه و نتیجه، کیفیت آماده‌سازی، واقع‌بینی مدیران و پاسخ‌گویی پس از ناکامی است. مدال نیاوردن به‌تنهایی همیشه به معنای شکست نیست، اما وقتی رشته‌ای بدون پشتوانه نتیجه‌گیری، با تدارکات ضعیف و وعده‌های بزرگ راهی مسابقات می‌شود، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به بدشانسی یا قدرت رقبا نسبت داد.
اما مجموعه انتقادهایی که درباره رشته‌های مورد بحث مطرح شده، یک پرسش مشترک را پیش می‌کشد: چه کسی باید پاسخ‌گوی فاصله میان وعده‌های پیش از اعزام و نتایج واقعی باشد؟ …
