بازار
همچنین، سهم ایران از مقالاتی که در میان ۱۰ درصد پراستنادترین مقالات جهان قرار گرفته‌اند، در دوره‌های پنج‌ساله متوالی افزایش یافته و در فاصله سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹، ایران را به جایگاه پنجم در میان کشورهای بررسی‌شده رسانده است.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که ایران از ظرفیت پژوهشی قابل‌توجهی در حوزه هوش مصنوعی برخوردار بوده است.
با این حال، تولید دانش علمی لزوماً به توسعه فناوری و خلق ارزش اقتصادی منجر نمی‌شود. پرسش اصلی این است که چرا بخشی از این ظرفیت پژوهشی، با وجود شکل‌گیری همکاری‌های صنعتی و تعریف پروژه‌های مشترک، به نتایج موردانتظار نمی‌رسد؟
پاسخ را باید در ویژگی‌های مسیر تبدیل پژوهش هوش مصنوعی به راهکار عملی جست‌وجو کرد.
پژوهشی در سال ۲۰۲۲ درباره موانع همکاری دانشگاه و صنعت در ایران، بر پایه دیدگاه ۹۴ ذی‌نفع و ۲۵ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، نشان می‌دهد که این فاصله را نمی‌توان صرفاً به عملکرد یکی از دو طرف نسبت داد.
این یافته در پروژه‌های هوش مصنوعی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا موفقیت چنین پروژه‌هایی فقط به کیفیت پژوهش وابسته نیست و عوامل متعددی از داده و عملکرد مدل تا شرایط واقعی بهره‌برداری در نتیجه نهایی آن دخیل هستند. این فاصله از کجا شکل می‌گیرد؟
یکی از موانع، پیش از آغاز توسعه شکل می‌گیرد. تعریف نادرست مسئله. اگر مسئله صنعتی، داده‌های موردنیاز و معیار موفقیت از ابتدا روشن نباشد، حتی یک پژوهش معتبر نیز ممکن است به راهکاری منجر شود که در عمل اولویت یا کاربرد مشخصی ندارد. …
