تهدید مهلک ایلان ماسک علیه دموکراسی

او اکنون ثروت افسانه‌ای خود را به کار گرفته تا بر انتخابات اثر بگذارد، کنگره را تهدید کند و موازنه قدرت در جهان را برهم بزند.

دیوید فوترل در نشریه نیشن به واکاوی این چرخش خطرناک پرداخته و پرسش مهمی را پیش می‌کشد: وقتی چنین فردی که خود را مرجع خودخوانده جذاب بودن یا نبودن همه‌چیز می‌داند، ظاهراً به این نتیجه رسیده که دموکراسی پدیده‌ای به‌شدت مشمئزکننده است، آیا نباید نگران شویم؟

در روز چهارم ژوئیه (روز استقلال آمریکا)، در حالی که میلیون‌ها شهروند آمریکایی مشغول تماشای آتش‌بازی بودند، ایلان ماسک در شبکه اجتماعی ایکس که خودش مالکیت آن را در اختیار دارد، سرگرم گفت‌وگو با یک نویسنده داستان‌های علمی‌تخیلی درباره تفاوت «تولیدکنندگان» و «مفت‌خورها» در جامعه بود.

این نویسنده که دوون اریکسن نام دارد، خطاب به او نوشت: «ایلان، الان دقیقا همان لحظه‌ای است که باید به خودت بیایی و لیبرالیسم کلاسیک را کنار بگذاری. اگر به مفت‌خورها حق رای بدهی، نه‌تنها هر روز سهم بیشتری می‌خواهند، بلکه کاری می‌کنند مفت‌خوری بیش از پیش رواج پیدا کند. حق رای همگانی به رنج همگانی ختم می‌شود.» پاسخ ماسک بسیار کوتاه بود: «به خودم آمده‌ام.»

همان‌طور که دیوید فرنچ، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز با نگرانی یادآوری کرده، پاسخ ماسک بازتاب همان جمله بدنام پیتر تیل، سرمایه‌گذار جنجالی سیلیکون‌ولی در سال ۲۰۰۹ است. تیل آن زمان صراحتا گفته بود که دیگر آزادی و دموکراسی را با یکدیگر سازگار نمی‌داند.

پیتر تیل شاید از نخستین چهره‌های دنیای فناوری بود که علنا به جنگ دموکراسی رفت، اما بسیاری دیگر راه او را ادامه دادند.

نخبگان سیلیکون‌ولی و حلقه‌های پیرامونی آن‌ها که همواره از مالیات بر ثروت و مقررات دولتی گلایه دارند، روزبه‌روز دشمنی بیشتری با اصل دموکراسی نشان می‌دهند. مارک اندریسن، سرمایه‌گذار سرشناس این حوزه، دموکراسی را پدیده‌ای قلابی خوانده و فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر آینده‌نگر و از نویسندگان مانیفست فاشیسم در سال ۱۹۱۹ را قهرمان خود معرفی کرده است. بالاجی سرینیواسان، کارآفرین فناوری و شریک سابق شرکت اندریسن هوروویتز نیز به پرچمدار ایده «دولت شبکه‌ای» در سیلیکون‌ولی تبدیل شده است. …