بازار
این رویداد که گردهمایی ۵۰ خوشنویس از سراسر ایران بود تا با الهام از آیات سوره مبارکه نصر، پیوند میان هنر و مفاهیم پیروزی و ایستادگی را به تصویر بکشند، فراتر از یک تمرین هنری، پاسخی هنری به نیاز روز جامعه برای بازخوانی مفاهیم نصرت و ایستادگی است.
در این کارگاه، هنرمندان با نگاهی متفاوت به آیات این سوره، تلاش کردند تا پیوند میان گذشته، هنر و واقعیت‌های امروز را در قالب نقش‌هایی ماندگار برقرار کنند. همچنین، جلیل رسولی هنرمند پیشکسوت خوشنویسی و نقاشی خط، از این کارگاه بازدید کرد.
این کارگاه آغازگر مسیری است که در آن، خطوط هنریِ خوشنویسان نه فقط به عنوان آثار نمایشگاهی، بلکه برای بیان مفاهیمی چون «مقاومت» و «پیروزی» در فضای عمومی جامعه به نمایش در می‌آید تا پیامِ «نصر من‌الله» در شرایط سخت، همچنان زنده و پویا بماند.
خوشنویسی در فرهنگ ایرانی هیچ‌گاه فقط «زیبا نوشتن» نبوده است؛ آیینه‌ای است که حالِ جمعیِ یک ملت را در خود نگه می‌دارد. وقتی کلمات از دهان بیرون می‌آیند، دود می‌شوند و می‌روند؛ اما وقتی با مرکب بر کاغذ می‌نشینند، به حافظه‌ای ماندگار بدل می‌شوند. در شرایط جنگی، همین ویژگی، خوشنویسی را به ابزاری برای ثبت و انتقال همدلی تبدیل می‌کند.
در روزهایی که خبر به سرعتِ آتش منتشر میشود و شعارها در یک لحظه اوج می‌گیرند و فروکش می‌کنند، خوشنویسی عمداً فعالیتی کند است. خوشنویس باید نفس بگیرد، دوات را نگه دارد و حرف‌به‌حرف شکل‌ها را از نو بسازد. این کندی، خودش نوعی ابراز همدلی است؛ «من برای حرف تو وقت گذاشتم». در بحران، وقت‌گذاشتن یعنی احترام گذاشتن. کتیبه‌ها و پرده‌نوشته‌هایی که در مساجد، حسینیه‌ها و خیابان‌ها نصب می‌شوند، دقیقاً همین معنا را منتقل می‌کنند. …
