گزارشی از دنیای جوانان آلترناتیو با آرایش‌ تیره، موسیقی و لباس‌های متفاوت

هفت صبح، لیلا درخشان|  عصر پنجشنبه است؛یکی از روزهای شلوغ تهران. در پیاده‌روهای اطراف خیابان ایرانشهر و حوالی خانه هنرمندان، عقربه‌های زمان انگار روی مدار دیگری می‌چرخند. اینجا پایتخت از رنگ خاکستری همیشگی‌اش فاصله می‌گیرد و ناگهان به یک صحنه تئاتر خیابانی یا سالن مد غیررسمی تبدیل می‌شود. تصویری که در نگاه اول، چشمان هر رهگذری را خیره یا میخکوب می‌کند. رژ لب‌های مشکی، خط چشم‌های پهن و کشیده که تا نزدیکی شقیقه‌ها امتداد یافته‌اند، لنزهای رنگی با ته‌رنگ‌های غیرعادی، موهایی به رنگ صورتی نئونی یا سرخ تند، و انبوهی از زنجیرها و اکسسوری‌های فلزی که با هر قدم صدای جرینگ‌جرینگ خفیفی تولید می‌کنند.

 

برای یک عابر عادی، این حجم از تمایز ممکن است شوکه‌کننده باشد؛ تصویری که در ذهن سنتی‌ترها بی‌درنگ برچسب «شیطان‌پرستی»، سرکشی بی‌هدف یا آشوب‌طلبی می‌خورد. جوانانی که خودشان را جزو جوانان طرفدارسبک «آلترناتیو» می‌دانند. «آلترناتیو»  به‌معنای جایگزین و نوع دیگری از هر چیزی است. استایل آلترناتیو هم به معنای جایگزین جریان غالب است. استایل آلترناتیو بیشتر اشاره به بخش پوشش، فشن و موسیقی دارد. طرفداران استایل آلترناتیو معمولاً ارزش‌ها و هنجارهای حاکم بر جامعه را قبول ندارند و با نوع لباس پوشیدن خودشان یا موسیقی‌ای که از آن طرفداری می‌کنند، این مخالفت را ابراز می‌کنند. استایل و سبک آلترناتیو در بخش پوشش و لباس‌ها بیشتر شامل زیرشاخه‌هایی مانند استایل پانک، گوتیک، گرانج (Grunge) و ایمو (Emo) می‌شود.

  نمایش زنده‌ای از خروج از روزمرگی

قدم زدن در این راسته خیابان ایرانشهر، شبیه ورق زدن کتابی از خرده‌فرهنگ‌های ناشناخته است. تنوع بصری آن‌قدر بالاست که ناخودآگاه شما را از ملال روزمرگی‌های شهری بیرون می‌کشد. در گوشه‌ای از خیابان، ناگهان نگاهم به جمعیتی شش‌نفره از نوجوانان می‌افتد؛ همگی با لباس‌هایی یکدست مشکی، بلند و خفاش‌مانند با کلاه‌هایی شبیه ردای کشیش‌های قرون وسطی که منظم و هماهنگ، گویی در حال اجرای یک پرفورمنس یا رژه آیینی هستند، آرام در پیاده‌رو حرکت می‌کنند.

  …