وداع با کوروش زارعی، هنرمندی که از یادها نمی‌رود/ پرچم‌دار هنر متعهد و مردمی

اهل میناب بود و داغ آسمانی شدن دانش‌آموزان میناب و عروج رهبر شهید تا آخرین لحظات عمر پنجاه و پنج ساله‌اش بر قلبش سنگینی می‌کرد. صحنه نمایش برایش حکم سنگر را داشت و به گفته دوستانش، همیشه با وضو روی صحنه می‌رفت. علاقه به تئاتر از نوجوانی در وجودش ریشه دواند و در ۱۳سالگی نخستین تجربه‌های جدی خود را روی صحنه آغاز کرد. مسیر تئاتر دانش‌آموزی او، نزدیک به چهار دهه ادامه یافت و زارعی را به یکی از چهره‌های شناخته‌شده تئاتر ایران تبدیل کرد.

سال‌ها با نوای گرم، همت بلند و گام‌های استوارش نمایش‌های آیینی، روایت‌های عاشورایی، مقاومت و حماسه را به پهنه‌ صحنه‌های بزرگ و مردمی کشاند تا هزاران مخاطب تشنه‌ معنا را با ریشه‌های اصیل و ناب هنرهای نمایشی پیوند بزند و لحظه‌ای در مسیر اعتلای هنر این سرزمین از پای ننشست. شاید بسیاری او را با شخصیت «لاوی» در مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» به یاد بیاورند اما او مرد صحنه بود و برای تئاتر چه در قامت بازیگر و کارگردان و چه در کسوت مدیر فرهنگی، از جان و دل مایه گذاشت.

به گفته حسین پارسایی، کارگردان و از دوستان نزدیکش، تئاتر ایران یکی از صادق‌ترین خادمان و پرچم‌داران صحنه‌ خود را از دست داد. مردی که صحنه را محرابی برای ذکر فضیلت، اصالت و آرمان‌های بلند می‌دانست. از معدود هنرمندانی بود … …