بازار
با این حال، چنین انتقاداتی به‌شدت تاریخ و چگونگی شکل‌گیری لیبرالیسم را سوء تعبیر و کج‌فهمی می‌کنند. لیبرالیسم هرگز در آغوش امن صلح و آسایش متولد نشده است. درست است که در دهه‌های اخیر، صلح و رفاه نسبی بر جهان حکم‌فرما بوده است. از نیمه دهه ۱۹۴۰ به این سو هیچ جنگ جهانی بزرگی رخ نداده و آخرین تهدید جدی برای یک جنگ بزرگ به دهه ۱۹۵۰ بازمی‌گردد. البته در این میان همچنان جنگ‌ها و درگیری‌های منطقه‌ای وجود داشته است؛ برخی از دانشجویان دانشگاه من پدران و مادرانی دارند که در جنگ افغانستان خدمت کرده‌اند. برخی دانش‌آموزان دبیرستانی و سال اول دانشگاه هرگز دنیایی را ندیده‌اند که در آن ایالات متحده درگیر جنگ و اشغال در عراق و افغانستان نباشد. اما در مقیاس کلان تاریخ، این درگیری‌ها بسیار کوچک بوده‌اند و هیچ شباهتی به جنگ‌های ویرانگر قرن نوزدهم و نیمه نخست قرن بیستم نداشته‌اند.
با وجود این حدود یک قرن صلح و رفاه نسبی که تا حد زیادی حاصل گسترش ایده‌های لیبرالیستی بوده است، منتقدان لیبرالیسم ادعا می‌کنند که این تفکر صرفا در یک دنیای آرام و صلح‌آمیز دوام می‌آورد و نمی‌تواند پاسخگوی آشفتگی‌های سیاسی و بیماری‌های همه‌گیر باشد. اما این استدلال، جای علت و معلول را با یکدیگر اشتباه می‌گیرد. کوران حوادث و طاعون‌های قرن هفدهم و هجدهم
لیبرالیسم امروزی ما، در دوران صلح و آرامش اخیر متولد نشد، بلکه در کوران بحران‌های خونین قرن‌های هفدهم و هجدهم (۱۶۰۰ و ۱۷۰۰ میلادی) آبدیده شد و شکل گرفت. در واقع، برخی صاحب‌نظران ریشه‌های آن را تا سقوط امپراتوری روم پی می‌گیرند (برای نمونه کتاب آفرینش فرد نوشته لاری سیدنتوپ). …
