تناقض میان تکریم و حافظه جمعی؛ چرا تغییر نام «کوهسنگی» با مقاومت روانی جامعه روبه‌رو شد؟

انتقاد آنها از این بابت بود که معتقدند مکان‌های ریشه‌دار و عمومی شهرها فراتر از هرگونه کارکرد فیزیکی یا کاربرد مسیری و عبور و مرور، به‌عنوان مخازن زنده‌ی حافظه جمعی و مخازن هویت تاریخی شهروندان شناخته می‌شوند. شهرهای هر نسل، به‌گونه‌ی که خاطرات و رویدادهای شخصی و جمعی خود را به عناصر مکانی پیوند می‌دهند، به تدریج در این معابر و اماکن عامه «نقشه ذهن» خود را ترسیم می‌کنند. بدین ترتیب، نام و هویت یک معبر یا مکان عمومی تنها یک کلید جغرافیایی نیست؛ بلکه نمادی مشترک است که گروه‌های گوناگون اجتماعی به واسطه آن روایات مشترک، تعلق خاطر و همدلی تاریخی خود را بازتولید و انتقال می‌کنند و به این ترتیب، خود را به عنوان بخشی از کالبد زنده شهر تعریف می‌نمایند.

هنگامی که یک معبر یا مکان عمومی قدیمی مانند «کوهسنگی» دستخوش تغییر نام می‌شود، شهروندان هیچ‌گاه با جابه‌جایی ساده چند واژه بر روی تابلوهای خیابان مواجه نیستند. بلکه به‌عنوان مواردی از تفکیک معنایی و جابه‌جایی نماد، به طور ناخودآگاه لایه‌های معنا، خاطرات و پیوندهایی را که طی دهه‌ها گرد آن مکان انباشته شده است دستخوش اختلال می‌سازد. شهروندان احساس می‌کنند که بخشی از بستر و شناسنامه تاریخی شهرشان در حال دگرگونی است و با اینکه پیوندهای ظاهریِ آنان با مکان (مانند گذار روزمره یا تردد) باقی می‌ماند، اما یگانت و همخوانیِ احساسیِ آنان با محیط پیرامون کمرنگ و سیپیکر می‌گردد. …