بازار
وقتی بچه ها به خانه نرسیدند، خانواده ها نگران شدند. پیدا شدن دوچرخه ها و وسایل آنها در نزدیکی ورودی غار نشان می داد باید جست و جو را درون کوه آغاز کرد. اما تام لوآنگ یک مسیر ساده زیرزمینی نبود. شبکه ای طولانی و پیچیده از دالان ها در دل کوه امتداد داشت و بارندگی شدید بعضی قسمت ها را کاملا زیر آب برده بود. غواصان برای جلو رفتن باید وارد آب گل آلود و گذرگاه هایی می شدند که دید در آنها بسیار محدود بود.
در بخش دیگری از همین غار، گروه هنوز زنده بود. آنها به نقطه ای مرتفع تر پناه برده بودند، اما نمی دانستند امدادگران تا کجا پیش آمده اند یا اساسا چه زمانی کسی می تواند پیدایشان کند. غذای کافی در اختیارشان نبود و تاریکی تقریبا مطلق، تشخیص گذر معمول زمان را دشوار می کرد. گزارش های بعدی نشان داد مربی تلاش می کرد اضطراب بچه ها را کاهش دهد و از جمله از مراقبه برای آرام کردن آنها استفاده می کرد. متخصصان بعدا به اهمیت انسجام گروه، حضور یک بزرگسال و روش های آرام سازی در تحمل چنین شرایطی اشاره کردند، هرچند بقای گروه را نمی توان فقط با یک عامل روانشناختی توضیح داد.
اعضای تیم نیز فقط منتظر نمانده بودند. پس از نجات گفتند در مقطعی تلاش کرده بودند با کندن سنگ و دیواره، راهی برای خروج پیدا کنند. اما در سطح زمین هنوز کسی نمی دانست این تلاش ها در حال انجام است. پرسش اصلی همان بود: آیا افراد گمشده هنوز زنده اند؟ روزها می گذشت و غار پاسخی نمی داد …
