جلسه اولیا و مربیان، صحنه‌ای که فراموش می‌شود: چرا گفت‌وگوی والدین و معلمان، بیش از یک گزارش تحصیلی است؟

عصر ایران/ سواد زندگی؛ مریم طرزی - هر سال، یکی دو هفته بعد از شروع مدارس، همان صحنه تکراری از راه می‌رسد: پیام در کانال رسمی مدرسه، دعوت‌نامه‌ای کاغذی که زیر آن با خط درشت نوشته شده «حضور حداقل یکی از والدین الزامی است»، و سالنی که معمولاً همان نمازخانه مدرسه است. اما وقتی زنگ جلسه اولیا و مربیان  نواخته می‌شود، فقط دو سه ردیف اول پر شده‌اند. بقیه صندلی‌ها خالی‌اند. سؤال اینجاست: چرا جلسه‌ای که قرار است اولین پل بین خانه و مدرسه باشد، برای بسیاری از والدین به یک «اگر شد می‌روم» تبدیل می‌شود؟

جلسه اولیا و مربیان

این صندلی‌های خالی، فقط یک بی‌توجهی ساده نیستند. آن‌ها نشانه‌ای‌اند از فاصله‌ای که سال‌ها شکل گرفته است: فاصله بین انتظار مدرسه و واقعیت زندگی خانواده‌ها، بین زبانی که مدرسه برای دعوت به کار می‌برد و زبانی که والدین می‌فهمند، و بین تجربه‌های قبلی والدین از جلساتی که بیشتر به یک گزارش نمره شبیه بودند تا یک گفت‌وگوی واقعی.

اگر می‌خواهیم بدانیم چرا ارتباط والدین با مدرسه تا این حد برای رشد دانش‌آموز مهم است، شاید بهتر باشد اول از همین صندلی‌های خالی شروع کنیم؛ از پرسشی که کمتر پرسیده می‌شود: چرا جلسه اولیا و مربیان، جایگاه واقعی‌اش را در ذهن بسیاری از خانواده‌ها پیدا نکرده است؟ فراتر از نمرات: آنچه واقعاً در جلسه منتقل می‌شود

وقتی از «اهمیت ارتباط والدین و مدرسه» حرف می‌زنیم، اغلب ذهن‌ها به سمت «پیگیری تکالیف» یا «کنترل نمرات» می‌رود.این نگاه، بخش بزرگی از حقیقت را نادیده می‌گیرد.

تحقیقات نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که والدین شان با معلمان ارتباط منظم دارند، نه فقط نمرات بهتری می‌گیرند، بلکه کمتر احتمال دارد در رفتارهای پرخطر درگیر شوند، نرخ غیبت پایین‌تری دارند و نگرش مثبت‌تری نسبت به مدرسه پیدا می‌کنند.

بنا بر همین تحقیقات وقتی والدین  بدانند دقیقاً چه کاری از دست شان برمی‌آید، بیشتر می‌توانند کمک کنند.

معلم هم وقتی با والدین تماس شخصی می‌گیرد، دانش‌آموز احساس می‌کند خانه و مدرسه با هم هستند. همین هم‌راستایی، شانس موفقیت او را بالا می‌برد.

 اگر ارتباط معلم و والدین شخصی، مشخص و عملی باشد، تعداد دانش‌آموزانی که یک واحد درسی را می‌افتند، کاهش پیدا می‌کند. …