قدرت شفابخش کتاب‌ها

 بهار خسروی؛ گروه کتاب  /    اما ادبیات به ما یادآوری می‌کند هیچ بن‌بستی در زندگی مطلق نیست، چرا که در سطر بعد، همواره فرصتی برای آغازی تازه وجود دارد. این همان جادویی است که در لابه‌لای صفحات کتاب‌ها و داستان‌ها پنهان شده است. وقتی ما درگیر یک روایت می‌شویم، گویی از کالبد خویش خارج می‌شویم و تجربه‌ دیگران را زندگی می‌کنیم. در این خوانش متوجه می‌شویم که درد و رنج‌های ما، آن‌طور که تصور می‌کردیم، منحصربه‌فرد و ویرانگر نیستند؛ بلکه بخشی از یک تجربه‌ انسانی مشترک‌ هستند. ادبیات به ما این شجاعت را می‌دهد که جملات سنگین و هضم‌نشده گذشته را بازخوانی کنیم، جملاتی که زمانی مثل حکم دادگاه بر سرنوشت‌مان آوار شده بودند به پرسش‌هایی تبدیل می‌شوند که می‌توانیم برایشان پاسخ‌های بهتری پیدا کنیم. در واقع، هر کتابی که می‌خوانیم، تمرینی برای بازنویسی هویت خودمان است. همان‌طور که می‌توانیم یک کتاب را ببندیم و از آن عبور کنیم، می‌توانیم از فصل‌های دشوار زندگی‌مان نیز بگذریم. در جهان داستانی نویسندگان بزرگ، کلمات به پناهگاه امنی تبدیل می‌شوند که در آن، ارواح سوگوار گذشته و زخم‌های عمیق روحی، سرانجام به پذیرش و صلح می‌رسند. رمان «حکم»، اثر لوئیز اردریک  با ترجمه زهره مهرنیا که در انتشارات رایبد به چاپ رسیده، دقیقاً درباره همین قدرت کلمات است؛ جایی که سرنوشت یک انسان با کلماتی که درباره‌اش گفته می‌شود و کلماتی که خودش انتخاب می‌کند، گره می‌خورد.

 در جست‌وجوی هویتی گمشده …