از برتری‌جویی تا فرم

تا این‌جا به‌ نظر می‌رسد التجائی بیش از هر چیز به اندام انسانی فکر می‌کرده و آنها را با جزئیاتی قابل ملاحظه طوری روی بوم آورده که علنا تمامی نگاه و تمرکز بیننده را به خود جلب می‌کنند. هم‌چنین دوری گزیدن از رنگ تا حد زیادی ماهیتی طراحانه به آثار او می‌دهد که همگی در کنار هم هویت بصری آثار این هنرمند جوان را می‌سازند. با نگاه به آثار پیشین هنرمند (آنهایی که در فضای مجازی در دسترس هستند) به‌ نظر می‌آید که دل‌بستگی به پیکره‌ انسانی از خصایص آثار اوست که پیش‌تر هم در آثارش ظاهر شده بودند. با این تفاوت که انگار او پیش‌تر بر اشکالی چون پرتره (و احتمالا خودنگاره) تمرکز داشته و اجرای رنگین آثار قدیمی‌تر این تصور را ایجاد می‌کند که می‌توان (لااقل تا پیش از این مجموعه) او را نقاشی متمرکز بر پرتره در نظر گرفت.

در کارهای بزرگ‌تر توجه به تمامیت پیکره و نسبتش با فضای منفیِ خنثای پس‌زمینه بیشتر است، اما در آثار کوچک‌تر نقاش به سراغ جزئیاتی از بدن نظیر انگشتان دست یا اجرای جزئی ژست‌هایی از مدل‌ها می‌رود که گاه به شکلی از نقاشی انتزاعی هم نزدیک می‌شوند. از این نظر این‌طور برمی‌آید که برخلاف آن‌چه او پیش‌تر تصویر می‌کرده، مجموعه‌ کنونی یک تغییر را در روند کاری‌اش نشان می‌دهد؛ تغییری که می‌کوشد هم رابطه‌ میان پیکره و محیط را به‌ مدد حذف رنگ‌ها برقرار کند و هم تلاش دارد با تمرکز بر خطوط و زوایای میان آنها، ماهیتی گرافیکی و طراحانه را به آثارش بیفزاید. از سوی دیگر توجه … …