شوهر بی دوست، همسر فرسوده! / وقتی تمام بار عاطفی رابطه روی دوش زن می افتد

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، پژوهشی منتشر شده در نشریه نقش های جنسیتی به بررسی همین فشار پنهان پرداخته است. پژوهشگران برای سنجش تجربه زنانی که تلاش می کنند کمبود ارتباطات اجتماعی شریک مرد خود را جبران کنند، یک ابزار پژوهشی طراحی کردند. نتایج نشان داد زنانی که این مسئولیت را سنگین تر تجربه می کردند، اغلب رضایت کمتری از رابطه و فرسودگی بیشتری را گزارش می دادند. این یافته درباره یک ارتباط آماری است و به معنای آن نیست که کمک به همسر، به خودی خود به رابطه آسیب می زند. وقتی شریک زندگی تنها تکیه گاه عاطفی می شود

بسیاری از زوج ها در دوره هایی از زندگی بیشتر از همیشه به یکدیگر تکیه می کنند. از دست دادن شغل، مهاجرت، بیماری یا دور شدن از دوستان می تواند نیاز فرد به حمایت شریک زندگی را افزایش دهد. این تکیه کردن بخشی طبیعی از صمیمیت است. فشار زمانی شکل می گیرد که یک نفر برای مدت طولانی، هم شریک عاطفی باشد، هم تنها شنونده مشکلات و هم مسئول حفظ ارتباط طرف مقابل با دیگران.

در چنین وضعیتی، زن ممکن است متوجه شود همسرش کمتر با دوستانش تماس می گیرد یا برای دیدار با آن ها پیش قدم نمی شود. او برای کمک، برنامه می چیند، گفت و گوها را به جریان می اندازد یا همسرش را به ارتباط بیشتر تشویق می کند. این تلاش ها همیشه آشکار نیستند؛ حتی ممکن است اطرافیان تنها نتیجه را ببینند و متوجه زمانی که برای آن صرف شده است نشوند.

پژوهشگران برای بررسی این تجربه، داده های ۴۰۲ زن در آمریکا را در بخش نخست مطالعه جمع آوری کردند. سپس ساختار ابزار سنجش خود را با داده های ۳۹۵ زن در بریتانیا بررسی کردند. این پژوهش درباره تجربه زنان در روابط دگرجنس گرایانه انجام شده است؛ بنابراین نمی توان نتایج آن را بدون بررسی بیشتر به همه زوج ها تعمیم داد.

فشار اصلی فقط تعداد کارها نیست

ابزار طراحی شده در این پژوهش تنها نمی پرسد زنان چند بار برای روابط اجتماعی همسرشان کاری انجام می دهند. پژوهشگران موضوعاتی مانند نگرانی زن درباره کمبود روابط اجتماعی شریک زندگی، تمایل او به گسترش این روابط، احساس خستگی ناشی از تلاش هایش و میزان وابستگی شریک زندگی به حمایت عاطفی او را نیز بررسی کردند. …