زیردریایی کلاس آکولا شوروی با ماموریتی مخفی، برای شکار اوهایوهای آمریکا در اعماق اقیانوس متولد شد. ببینید که چگونه این زیردریایی پنهان، معادلات جنگ سرد را تغییر داد و میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش سایت دیدبان ایران، راهبرد بازدارندگی هستهای ایالات متحده در دوران جنگ سرد بر سه پایه اصلی استوار بود که مهمترین آن، زیردریاییهای موشکانداز بالستیک کلاس اوهایو (Ohio-class SSBN) بودند. این غولهای پنهان، ستون فقرات قابلیت حمله دوم آمریکا را تشکیل میدادند و میتوانستند پس از هرگونه حمله اتمی اولیه، پاسخی ویرانگر بدهند. برای شوروی، ردیابی این زیردریاییها یک چالش بزرگ و حیاتی بود که پاسخ آن در نهایت با ساخت زیردریاییهای تهاجمی اتمی جدیدی به نام آکولا (Akula) داده شد. هدف اصلی نیروی دریایی شوروی در اواخر دوران جنگ سرد، خنثی کردن زیردریاییهای کلاس اوهایو نیروی دریایی آمریکا بود که بهدلیل توانایی پنهان ماندن در اعماق اقیانوس، خارج از دسترس هرگونه حمله اتمی اولیه شوروی قرار داشتند. زیردریاییهای اوهایو بخش حیاتی راهبرد بازدارندگی هستهای ایالات متحده را تشکیل میدادند و بهعنوان یک کارت پنهان در بازی استراتژیک اتمی شوروی مطرح بودند.
برای مقابله با این تهدید، شوروی پروژه ۹۷۱ شچوکا-بی (Project ۹۷۱ Shchuka-B) را آغاز کرد که در غرب با نام زیردریایی کلاس آکولا شناخته میشود. ماموریت اصلی این زیردریاییها، ردیابی و انهدام بیصدای زیردریاییهای موشکانداز بالستیک آمریکایی در نخستین دقایق یک جنگ احتمالی بود. طبق برنامهریزی اولیه، قرار بود ۲۵ فروند از این زیردریاییها ساخته شود تا بهازای هر یک از ۱۰ زیردریایی اوهایو آمریکا، دو آکولا برای ردیابی مداوم اختصاص یابد.
زیردریاییهای آکولا بهگونهای طراحی شدند که در زمان خود، از بالاترین سطح بیصدایی برخوردار باشند. با این حال، زیردریاییهای کلاس اوهایو نیز فوقالعاده بیصدا بودند و میتوانستند زیردریاییهای شوروی را در فاصلهای دورتر از توانایی تشخیص خودشان شناسایی کرده و از آنها اجتناب کنند. این امر ردیابی مداوم زیردریاییهای اوهایو را به «یافتن گربهای سیاه در اتاقی کاملا تاریک» تشبیه میکرد.
برای افزایش شانس ردیابی، زیردریاییهای آکولا مجهز به … …