اگر برای نخستین بار وارد سرویس بهداشتی هواپیما شوید و چشم تان به یک زیرسیگاری فلزی کوچک روی درب سطل زباله بیفتد، احتمالاً این پرسش برای تان شکل می گیرد: چرا هواپیماها زیرسیگاری دارند، اما سیگار کشیدن در هواپیما ممنوع است؟ در نگاه اول، این دو موضوع با هم در تناقض هستند؛ زیرا وجود زیرسیگاری معمولاً نشانه مجاز بودن استعمال دخانیات است. اما در صنعت هوانوردی، ماجرا دقیقاً برعکس است.
زیرسیگاری هواپیما یک امکانات رفاهی برای مسافران نیست؛ بلکه یک تجهیز ایمنی و بخشی از سازوکار مدیریت ریسک در ایمنی پرواز است. این قطعه کوچک برای بدترین سناریوی ممکن تعبیه شده است: مسافری که قانون را نقض می کند و ته سیگار روشن خود را جایی نامناسب رها می کند. برای درک این پارادوکس، باید نگاهی به تاریخچه استعمال دخانیات در هواپیما، مقررات هوانوردی و منطق مهندسی ایمنی بیندازیم. در این مقاله به طور کامل توضیح می دهیم که چرا زیرسیگاری ها حذف نشده اند و چرا وجود آن ها به معنای مجاز بودن سیگار کشیدن در هواپیما نیست. از سیگار آزاد تا کابین بدون دخانیات
در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی، سیگار کشیدن در هواپیما امری کاملاً عادی بود. مسافران می توانستند در بخش های مشخصی از کابین سیگار بکشند و برخی خطوط هوایی حتی بسته های سیگار کوچک را به عنوان سوغات به مسافران هدیه می دادند. صندلی ها زیرسیگاری های تاشو در دسته های خود داشتند و خدمه پرواز وظیفه مدیریت دود و تهویه را بر عهده داشتند.
با افزایش شواهد علمی درباره آسیب های استعمال دخانیات، فشار افکار عمومی و نگرانی های ایمنی افزایش یافت. در ایالات متحده، نخست محدودیت هایی برای پروازهای کوتاه مدت وضع شد و سپس در فوریه ۱۹۹۰ میلادی، اداره هوانوردی فدرال (FAA) سیگار کشیدن را در تمام پروازهای داخلی این کشور ممنوع کرد. در سطح بین المللی نیز در سال ۱۹۹۵ میلادی، مجمع سازمان بین المللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) از کشورهای عضو خواست تا ژوئیه ۱۹۹۶ استعمال دخانیات را در پروازهای بین المللی ممنوع کنند. امروزه تقریباً هیچ پرواز مسافربری تجاری در جهان اجازه استعمال دخانیات را نمی دهد و این ممنوعیت شامل سیگار الکترونیکی و ویپ نیز می شود. …
دانلود از کافه بازار
