بازار
طی سال ها نام مرکز اسناد بلافاصله یادآور روح الله حسینیان بود و یک گرایش سیاسی تند ولی حالا ریاست آن به مصطفی پورمحمدی سپرده شده که در انتخابات ریاست جمهوری دو سال قبل تصویر متفاوتی از خود ترسیم کرد.
مجلۀ گواه اما حتی به دنبال آن نیست که چهره دیگری از مرکز اسناد یا رییس آن ارایه دهد بلکه چنان که در نام‌وارۀ آن آمده می‌خواهد مجله‌ای به گواه اسناد باشد.
واقعیت این است که در ایران برای انتشار اسناد حساسیت و شاید بتوان گفت خستی وجود دارد که غالبا با نگاه امنیتی توجیه می‌شود ولی ناگاه چشم باز می کنی و می بینی که آرشیو صدا و سیما سر از تلویزیون من و تو درآورده و مطابق نگاه خود مستند می سازند در حالی که در صدا و سیمای ایران در حال ساخت سریال گاندو علیه مذاکرات و ظریف و روحانی بودند!
نگاهی به شناسنامه و نویسندگان «گواه» نشان می دهد پیام طبیبی (سردبیر) یک تیم حرفه‌ای را گرد آورده و به دنبال تبلیغ به سود کسی و جریانی نیست و همین «گواه» را خواندنی کرده به اندازه ای که مستقل از مرکز اسناد و مدیر مسؤول قابل تصور است.
پرونده ویژه شمارۀ 7 به فضل الله زاهدی اختصاص دارد با تیتر: عاقبت کودتاچی. اسناد ساواک دربارۀ رهبری شهید جمهوری اسلامی ایران نیز شاید برای اولین بار منتشر شده است.
گواه همچنین به بررسی میراث تاریخ نگارانۀ سید جواد طباطبایی پرداخته و خاطرات منتشر نشدۀ امام جمارانی دربارۀ رهبر فقید انقلاب در روزهای آخر حیات و در بیمارستان هم خواندنی است و از جمله این خاطره: …
