بازار
سلامت نیوز نوشت: نیمه‌عمر منیزیم حدود ۸ تا ۹ ساعت عنوان شده است؛ به این معنا که پس از این مدت، حدود نیمی از مقدار مورد اشاره باقی می‌ماند. پس از ۸ تا ۹ ساعت دیگر، نیمی از مقدار باقی‌مانده، یعنی حدود یک‌چهارم مقدار اولیه، باقی خواهد ماند. این روند به‌صورت تدریجی ادامه پیدا می‌کند.
با این حال، نباید این الگو را به معنای دفع کامل منیزیم از بدن طی یک یا دو روز در نظر گرفت. بدن منیزیم را به‌صورت یک‌باره دفع نمی‌کند و بخشی از آن در استخوان‌ها و عضلات ذخیره می‌شود. این ذخایر، بسته به نیاز بدن و سرعت مصرف منیزیم، ممکن است هفته‌ها یا حتی ماه‌ها باقی بمانند.
بنابراین، زمان باقی ماندن منیزیم در بدن به شکل مصرف آن و نحوه توزیع و تنظیم این ماده معدنی بستگی دارد. چه عواملی بر مدت باقی ماندن منیزیم در بدن تأثیر می‌گذارند؟
۱. نوع منیزیم مصرفی
مکمل‌های منیزیم در ترکیبات مختلفی عرضه می‌شوند که بدن هرکدام را با میزان متفاوتی جذب می‌کند. برخی از انواع رایج عبارت‌اند از: منیزیم سیترات منیزیم گلیسینات منیزیم آسپارتات منیزیم لاکتات منیزیم اکسید منیزیم سولفات
ترکیباتی مانند سیترات، گلیسینات، آسپارتات و لاکتات معمولاً جذب بهتری نسبت به اکسید منیزیم دارند. این تفاوت می‌تواند بر میزان افزایش منیزیم در بدن تأثیر بگذارد.
در مقابل، اکسید منیزیم معمولاً جذب کمتری دارد و ممکن است افزایش کمتری در سطح منیزیم بدن ایجاد کند. با این حال، میزان جذب به شرایط فرد و ویژگی‌های هر فرآورده نیز بستگی دارد.
علاوه بر مکمل‌ها، مصرف انواع مواد غذایی غنی از منیزیم می‌تواند به تأمین نیاز روزانه بدن کمک کند.
۲. مقدار مکمل مصرفی
مقدار منیزیم مصرف‌شده نیز بر میزان جذب آن تأثیر می‌گذارد. برای مثال، افزایش دوز برخی ترکیبات، از جمله منیزیم سیترات، ممکن است میزان جذب را افزایش دهد؛ اما این موضوع به معنای آن نیست که مصرف دوزهای بالاتر همیشه مفیدتر یا ایمن‌تر است. …
