ایران امروز در یکی از پیچیدهترین مقاطع تاریخی خود ایستاده است. مقطعی که جنگ و نااطمینانی و تحریم در کنار تورم و فرسایش اعتماد عمومی همزمان بر زندگی مردم و فعالیت بنگاههای اقتصادی سایه انداختهاند.
ایران فردا پیش از آنکه یک مقصد آماده باشد باید به یک انتخاب استراتژیک تبدیل شود. انتخابی برای عبور از وضعیت انفعالی بقا و ورود به میدان کنشگرانه ساختن.
این گذار به معنای نادیده گرفتن بحرانها نیست بلکه گام نخست آن، دیدن واقعیت است تا بتوان پرسید در این وضعیت چه ظرفیتهایی باید حفظ شوند و چه کسانی میتوانند در دل محدودیتها امکانهای تازهای برای توسعه ایجاد کنند. سازندگان اقتصاد به مثابه کنشگران دوران گذار
اقتصاد ایران سالهاست بخش قابلتوجهی از توان خود را صرف مدیریت روزمره بحرانها میکند. تأمین نقدینگی و حفظ تولید و عبور از شوکهای پیدرپی برای ادامه حیات اقتصادی ضروریاند اما بهتنهایی کافی نیستند. کشوری که همواره در وضعیت اضطرار باقی بماند فرصت ساختن آینده را از دست میدهد. مدیریت بحران باید بهتدریج جای خود را به معماری توسعه بدهد.
در دورههای بحران، نقش کارآفرینان و سرمایهگذاران سازنده بیش از همیشه اهمیت پیدا میکند. منابع محدودتر میشوند و هزینه هر تصمیم نادرست گاهی یک صنعت یا هزاران شغل را تحت تأثیر قرار میدهد. در چنین شرایطی سازنده اقتصادی کسی است که فقط به حفظ دارایی خود فکر نمیکند. آنچه این افراد را متمایز میکند میزان ثروت آنان نیست بلکه اثری است که بر اقتصاد و آینده کشور میگذارند.
در فضای عمومی فعالان اقتصادی گاهی تنها با میزان ثروت و داراییشان شناخته میشوند. این نگاه تصویری ناقص ارائه میدهد و میان جامعه و بخش مولد اقتصاد فاصله ایجاد میکند. ثروت بهخودیخود نه نشانه توسعه است و نه دلیلی برای اعتماد عمومی. پرسش مهمتر این است که این سرمایه چگونه ایجاد شده و چه اثری بر پیرامون خود گذاشته است.
آیا به ایجاد اشتغال پایدار منجر شده و فناوری تازهای را منتقل کرده است. آیا استانداردی تازه در یک صنعت ایجاد کرده و در زمان بحران مسئولیت حفظ تولید را پذیرفته است. شخصیت اقتصادی موفق کسی است که توانسته باشد بخشی از سرمایه و دانش خود را به ارزش عمومی و ظرفیت ملی تبدیل کند. چرا برندسازی شخصیتهای اقتصادی اهمیت دارد؟ …
