بازار
کتاب‌ها صمیمانه و بی‌تکلف در قفسه‌ها چیده شده‌اند؛ ردپای حضور بچه‌ها همه‌جا پیداست؛ از سر خودکارهای رها شده میان کتاب‌ها تا قفسه‌های خالی که نمی‌دانی کتاب‌هایش کجا رفته‌اند.
بی‌مقدمه از فرصتی که بالاخره فراهم شده تا به اینجا بیایم، می‌گویم و از حسی که از لحظه‌ی ورود به روستا و بعد کتابخانه در من جوانه زده است؛ با لبخندی می‌پرسم از همان اول برایم تعریف کنید؛ قصّه از کجا شروع شد؟ زندگی شما چطور با اینجا گره خورد؟ صفری با طمأنینه از اولین روزهای شکل‌گیری کتابخانه می‌گوید؛ از پروژه‌های محرومیت‌زدایی، اسکلت نیمه‌تمامی که تا سقف پیش رفت و تکمیل شد، امّا تابلویش را زدند: «کارگاه کامپیوتر و خیاطی». «گفتیم نیاز اصلی اینجا کتابخانه است، نه یک کارگاه تکراری. فضا که مهیا بود، تجهیزات اولیه را هم جور کردیم. بعد پویش جمع‌آوری کتاب راه افتاد و استقبال عالی بود.»
او از چهره‌های تأثیرگذار می‌گوید: «بعد پیشنهاد شد از تجربه‌ی خانم فرزانه اخوت کمک بگیریم. ایشان در لواسان کتاب‌فروشی به نام «قصّه» دارند، عضو شورای کتاب کودک‌اند و الحق که لقب «مادر کتابخانه‌های ایران» برازنده‌شان است. همین تازگی هم در روستای فارسی کوشکنار کتابخانه‌ای را تجهیز کردند و شخصاً آمدند و کلی تجهیزات با خود آوردند.»
صفری با گفتن این جملات، از همکاری و محبت همین دوستان پایتخت‌نشین می‌گوید که هزار و ۲۰۰ جلد کتاب اولیه را به کتابخانه هدیه کردند. بعد صدایش رنگ جدی‌تری به خود می‌گیرد: «بعد پای رایزنی با شرکت‌ها به میان آمد. سال ۱۴۰۲ مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان از شرکت پتروشیمی جم برای تجهیز کتابخانه مصوب شد. با آن ۲۰ قفسه، ۱۲ میز، تعدادی صندلی و دو کولر اسپلیت خریدیم. اسفند همان سال هم، «سفره‌ی کتاب» در مسجد جامع روستا اجرا شد و سهمو بالاخره صاحب کتابخانه شد.»
*فرهنگ؛ مسکنی برای تاب‌آوری …
