نان را از سفره روستاییان دریغ نکنید

تثبیت جمعیت در روستاها، پیشگیری از مهاجرت و حمایت از معیشت مولدان امنیت غذایی، از کلیدی‌ترین محورهای سیاست‌های کلی نظام و اسناد بالادستی کشور است. بااین‌حال، گاه رویکردهای تک‌بعدی و تصمیمات ستادی در پایتخت، تمام این راهبردها را در عمل با چالش‌های جدی مواجه می‌کند. تصمیماتی خلق‌الساعه و پشت درهای بسته که نه‌تنها بویی از حمایت ندارد، بلکه مستقیماً سفره و معیشت اولیه این مردم زحمت‌کش را نشانه می‌رود. اقدام اخیر شرکت مادرتخصصی بازرگانی دولتی ایران و دستگاه‌های متولی توزیع آرد در رصد تراکنش‌های خرید نان نانوایی‌ها و قطع ناگهانی و بدون اخطار قبلی سهمیه آرد خانگی روستاییان، نمونه‌ای بارز از حکمرانی مکانیکی داده‌ها بدون در نظر گرفتن واقعیات زیست‌بوم جامعه هدف است.

 

ماجرا از این قرار است که شرکت مادرتخصصی بازرگانی ایران و ادارات غله، با تکیه بر سامانه‌های پایش هوشمند، از جمله داده‌های تراکنش‌های کارت‌خوان‌های نانوایی، سهمیه ماهانه آرد خانه‌پز آن دسته از خانوارها و سرپرستان روستایی را که در برهه‌هایی اقدام به خرید نان از نانوایی‌ها کرده‌اند، به‌صورت خودکار تعلیق یا قطع کرده‌اند. منطق پشت پرده این تصمیم در نگاه طراحان احتمالاً این بوده که دریافت هم‌زمان آرد خانگی و خرید نان از نانوایی، نوعی انحراف در یارانه آرد و نان تلقی می‌شود. اما پرسش اساسی این‌جاست: آیا زیست اجتماعی و عرفی روستا با چنین فرمول‌های مکانیکی و صفر و یکی همخوانی دارد؟

 

بزرگ‌ترین خطای تصمیم‌گیران، نادیده گرفتن بدیهیات زندگی روزمره روستاییان است. آیا تصمیم‌گیران فراموش کرده‌اند که روستاییان نیز مانند هر شهروند دیگری به مسافرت، بیمارستان، کار اداری در شهرها، سفرهای زیارتی و دیدار اقوام می‌روند؟ آیا فرد روستایی اگر در مسیر سفر یا در شهر مجاور برای وعده غذایی خود چند قرص نان تهیه کند، به این معناست که دیگر نیازی به سهمیه آرد خانگی ندارد؟!

 

روستا قلب پیوندهای خانوادگی است. در تعطیلات و فصول مختلف، جمعیت روستا با بازگشت فرزندان شاغل، دانشجو یا سایر خویشاوندان، به چند برابر افزایش می‌یابد؛ وضعیتی که تنور خانگی پاسخگوی آن نیست و لاجرم خرید نان تکمیلی از نزدیک‌ترین خبازی را ایجاب می‌کند. تنبیه یک خانواده … …