هفت وزن و هفت مدال، اما سرها پایین و چشم‌ها گریان!/ خدا را شکر که امثال شجاع و بیرانوند کشتی‌گیر نشدند وگرنه چه بر سر مردم می‌آمد!

همه دنیا از قهرمانی قاطع کشتی فرنگی ما حرف می‌زنند. تنها تیمی که به جز شوروی و سپس روسیه، توانسته از عنوان قهرمانی جهان دفاع کند؛ تازه با مدال‌ها و افتخارات بیشتر نه با شانس و لطف، با قاطعیت و نه میلیمتری...

هرجا می‌روی صحبت کشتی و کار بزرگی است که حسن رنگرز و شیربچه‌هایش انجام داده‌اند؛ آن‌قدر بزرگ که چون هنوز گرم هستیم و در جریان ماجرا، متوجه اهمیتش نمی‌شویم. دهه ها باید بگذرد تا بفهمیم چه شده؛ درست مثل اتفاقی که در ۱۹۶۱ یوکوهاما برای کشتی آزاد افتاد، ۷ مدال در ۸ وزن که ۵تایش طلا بود و برای همیشه الگویی شد برای تاریخ‌سازی...

اما دیدن سر پایین محمدهادی ساروی بعد از خروج از تشک و قیافه شرمنده کاپیتان تیم ملی کشتی فرنگی، جرقه‌ای شد برای نوشتن این چند خط؛ ورزش‌دوستان می‌دانند محمدهادی ساروی کیست اما همین‌قدر بدانید که این جوان ۲۸ ساله تا امروز، هفت بار به نمایندگی از کشورمان عازم مسابقات جهانی و المپیک شده و هرگز دست خالی برنگشته است. همان کاری که حسن یزدانی در آزاد کرد.

هادی ساروی قهرمان جهان المپیک بود و به طور طبیعی از بابت شکست، ناراحت اما به عنوان کاپیتان تیم، نقش خود را در این تاریخ‌سازی ایفا کرد. تا آن لحظه ۷ کشتی‌گیر ما در ۷ وزن روی تشک رفته و خودش، هفتمین‌مدال را هم گرفت تا کسی دست خالی نباشد. سوم جهان شده بود و از خجالت سرش پایین و چشمش اشکبار بود، اما در قبال جوانان ۲۲ ساله تیم، وظیفه بزرگتری را انجام می‌داد.

به کرات پیش آمده که در یک جمع فوتبالی، شاهد صحنه‌های قهرمانی کشتی‌گیران بودم. وقتی اتفاقی مثل آن‌چه برای فردین هدایتی یا دانیال یا غلامرضا فرخی رخ داد -که بعد از مدال طلا، دست و شانه مربیان و دوستان خود را می‌بوسیدند و تا کمر برابرشان خم می‌شدند- را می‌دیدیم، از رفقای فوتبالی می‌شنیدم که می‌گفتند: دهاتی را ببین! شأن قهرمان جهان را حفظ نمی‌کند!

تفاوت فوتبالیست‌ها … …