این جرم آسمانی «چاریکلو» نام دارد و در مداری میان زحل و اورانوس، در فاصلهای حدود ۱۷ برابرِ فاصله زمین تا خورشید به دور ستاره منظومه ما میچرخد.
«چاریکلو» که عضوی از خانواده سیارکهای «سنتار»(Centaur) محسوب میشود، با وجود قطرِ تنها حدود ۲۵۰ کیلومتر دارای دو حلقه ضخیم است.
اگرچه زحل مشهورترین جرم منظومه شمسی به دلیل داشتن حلقه است، اما سیارات دیگری همچون اورانوس، نپتون و مشتری نیز، هرچند نه به آن برجستگی دارای سامانه حلقوی هستند.
با این حال، «چاریکلو» و جرم حتی کوچکتری به نام «کایرون»(Chiron) نشان میدهند که حتی کوچکترین اجرام نیز میتوانند دارای حلقه باشند.
اکنون به لطف حساسیت فوقالعاده تلسکوپ «جیمز وب»، دانشمندان دریافتهاند که حلقههای «چاریکلو» حتی عجیبتر از آن چیزی هستند که مشاهدات اولیه در سال ۲۰۱۳ نشان میداد.
تیمی به سرپرستی پژوهشگران «موسسه اخترفیزیک اندلس»(IAA-CSIC)، در اکتبر ۲۰۲۲ رصد «چاریکلو» را با تلسکوپ «جیمز وب» آغاز کردند. آنها از روشی موسوم به «اختفای ستارهای»(stellar occultation) استفاده کردند؛ روشی که در آن، کاهش نور یک ستاره هنگام عبور جرمی از مقابل آن اندازهگیری میشود.
پابلو سانتوس-سانز(Pablo Santos-Sanz)، سرپرست این تیم از موسسه IAA-CSIC در بیانیهای گفت: با مقایسه مشاهدات «جیمز وب» با دادههای بهدستآمده از سایر رویدادهای اختفای ستارهای در دهه گذشته، متوجه تغییراتی متضاد در این دو حلقه شدیم. در حالی که حلقه داخلی، کدری (تیرگی) بهمراتب بیشتری نشان میدهد، حلقه بیرونی کدری کمتری دارد.
تغییرات حلقههای این سیارک نشان میدهد که فیزیک حاکم بر آن پیچیدهتر از تصورات پیشین است؛ موضوعی حائز اهمیت، چرا که دانشمندان پیشتر گمان میکردند حلقههای اجرام … …
