این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
رضا صائمی، دبیر گروه فرهنگی / پس از حدود سه سال، دوباره فرصتی برای گفتوگو پیش آمده و جالب اینکه گفتوگوی قبلی ما درباره فیلم «چرا گریه نمیکنی؟» بود. حالا شما با نمایش «پسران فریدون» به تئاتر بازگشتهاید؛ آن هم در شرایطی که علاوه بر تغییر مدیوم (قالب)، از روایتهای شخصی فیلمهایتان به یک روایت اسطورهای و ملی رسیدهاید. چه شد که این مسیر را انتخاب کردید؟من اصولاً خودم را بچه تئاتر میدانم. از نوجوانی در اصفهان تئاتر کار کردهام و به شکل حرفهای، با اینکه سن زیادی نداشتم، در کارهای مختلف روی صحنه بودم؛ بازی میکردم، دستیار بودم و مینوشتم. یکی دو کار کوچک هم اجرا کردم و تا حدود بیستوچندسالگی به طور جدی درگیر تئاتر بودم. همزمان در سینمای کوتاه و سینمای جوان هم فعالیت میکردم. وجه مشترک کارهای من در همه این سالها، دلبستگی بسیار زیادم به ادبیات کلاسیک فارسی و بهخصوص شاهنامه بوده است. این علاقه را میتوان در فیلمهایی که ساختهام هم دید. واقعیت این است که ادبیات را حتی بیشتر از سینما و تئاتر دوست دارم. اگر در یک جهان ایدهآل میشد از طریق نوشتن رمان زندگی کرد، انتخاب اول من بیشک داستاننویسی بود. …

بازار





















































































