لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
ایران در سیاست خارجی خود، جایگاه خاصی برای چین قائل است که برآوردهسازی انتظارات تهران را برای پکن دشوار میسازد.
«فان هونگدا»، پژوهشگر چینی، میگوید تا زمانی که چین ایران را درگیر تحریمها، ضعف اقتصادی و رویارویی منطقهای ببیند، همواره با احتیاط کامل پیش خواهد رفت.
در می ۲۰۲۶، زمانی که ایران همچنان با پیامدهای جنگ تحمیلی ایالات متحده و اسرائیل روبهرو بود، تهران دست به یک اقدام نهادی غیرمعمول زد.
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس و چهرهٔ برجستهٔ جبههٔ اصولگرایان و سیستم امنیت ملی ایران، به عنوان نمایندهٔ ویژهٔ امور چین منصوب شد.
این انتصاب که با پیشنهاد مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، و تأیید رهبر معظم انقلاب صورت گرفت، به قالیباف مسئولیت هماهنگی میان نهادهای دولتی درگیر در همکاری با چین و نظارت بر پروژههای دوجانبهٔ کلیدی را محول کرد.
انتصاب قالیباف ممکن است نشاندهندهٔ این درک تهران باشد که برای تبدیل تعهدات سیاسی به همکاری عملی، به هماهنگی قویتری نیاز است. واگذاری مسئولیت هماهنگی سیاستهای مرتبط با چین به یک شخصیت ارشد سیاسی، حاکی از تلاش برای کاهش بوروکراسی زاید و تسریع در اجرا است.
با این حال، ایجاد یک سازوکار جدید به خودی خود تضمینکنندهٔ موفقیت نیست. آنچه مهمتر است، توانایی آن در بهبود هماهنگی، تضمین تداوم سیاستها و تبدیل نیات سیاسی به اجرای مداوم است. نیاز روزافزون ایران به چین
در بیشتر دو دههٔ گذشته، افزایش تعامل ایران با چین عمدتاً ناشی از فشارهای خارجی بود. پس از خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ و بازگرداندن تحریمها، تهران بر سیاست «نگاه به شرق» خود تأکید بیشتری کرد و به دنبال روابط نزدیکتر با چین، روسیه و سایر قدرتهای غیرغربی بود. چین بازار بزرگی، فضای دیپلماتیک و درجهای از تابآوری اقتصادی را در محیط خصمانهٔ بینالمللی به ایران ارائه داد.
با این حال، منافع مشترک بهتنهایی منجر به همکاری پایدار و گسترده نشده است. …
