این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس اجتماعی - بازار ارز ایران طی سالهای گذشته به یکی از پیچیدهترین و در عین حال تأثیرگذارترین بخشهای اقتصاد کشور تبدیل شده است؛ بازاری که تصمیمات مربوط به آن نهتنها بر تجارت خارجی و فعالیت بنگاههای اقتصادی اثر میگذارد، بلکه بهصورت مستقیم در قیمت کالاهای اساسی، هزینه تولید، قدرت خرید خانوارها و انتظارات تورمی منعکس میشود. با وجود اهمیت راهبردی سیاست ارزی، آنچه در سالهای اخیر بیش از هر چیز به چشم آمده، تغییر مکرر رویکردها و جابهجایی میان سیاستهای متفاوت بوده است. دانیال امینی / گاهی سیاستگذار از ضرورت حرکت به سمت ارز تکنرخی سخن گفته و زمانی دیگر با هدف حمایت از مصرفکننده یا تأمین کالاهای اساسی، به نظام چندنرخی بازگشته است. در مقاطعی، تسهیل مبادلات توافقی و افزایش نقش صرافیها در دستور کار قرار گرفته و در دورههایی دیگر، تمرکز عرضه ارز در سازوکارهای رسمی و محدودیت معاملات مورد تأکید بوده است. این رفتوبرگشتها در شرایطی اتفاق افتاده که فعالان اقتصادی برای برنامهریزی تولید، واردات و صادرات بیش از هر چیز به ثبات و پیشبینیپذیری نیاز دارند. واقعیت آن است که مسئله بازار ارز ایران صرفاً تعیین یک نرخ مشخص نیست؛ بلکه مجموعهای از تصمیمات درباره نحوه تأمین ارز، تخصیص منابع، بازگشت ارز صادراتی، مدیریت تقاضا، نظارت بر معاملات و ارتباط بازار رسمی با بازار آزاد را در بر میگیرد. هنگامی که این اجزا از یک منطق هماهنگ پیروی نکنند، حتی تصمیماتی که با هدف کنترل بازار اتخاذ میشوند، ممکن است در عمل به ایجاد شکاف قیمتی، شکلگیری رانت، افزایش تقاضای غیرواقعی و گسترش فعالیتهای غیررسمی منجر شوند. بنابراین، پرسش اصلی این نیست که ارز تکنرخی بهتر است یا چندنرخی؛ بلکه این است که چرا سیاست ارزی کشور نتوانسته به یک چارچوب پایدار، شفاف و قابل پیشبینی دست پیدا کند؟چندنرخی شدن ارز؛ از حمایت معیشتی تا شکلگیری رانت …


دانلود از کافه بازار
































































































































































